مدیریت شهری سلامت محور و توسعه ورزش شهروندی در شهرهای معاصر

مقدمه: پیچیدگی های زیست شهری در کلان شهرهای معاصر و برآمدن پدیده هایی نظیر کم تحرکی و انزوای اجتماعی، ضرورت گذار به پارادایم مدیریت شهری سلامت محور را به یک اولویت راهبردی تبدیل کرده است. در این میان، نهادینه سازی ورزش شهروندی به عنوان یک مداخله گر اجتماعی، نقشی کلیدی در ارتقای شاخص های زیست پذیری شهری ایفا می کند.هدف: پژوهش حاضر با هدف واکاوی پیوند میان سیاست گذاری های مدیریت شهری و توسعه ورزش شهروندی، به دنبال تبیین الگوهای مداخله ای است که می توانند منجر به تعمیق فرهنگ ورزش و ارتقای سلامت عمومی در پهنه های شهری شوند.روش: این مطالعه از طریق رویکرد مروری نظام مند به بررسی متون علمی، اسناد بالادستی و تجارب بین المللی در حوزه شهرسازی سلامت محور پرداخته است. فرآیند گردآوری داده ها بر تحلیل محتوای کیفی متون منتخب مرتبط با حکمروایی شهری و مدیریت ورزش در بازه زمانی اخیر متمرکز بوده است.نتایج: یافته ها موید آن است که موفقیت مدیریت شهری سلامت محور، منوط به خروج از رویکردهای تک بعدی و حرکت به سوی حکمروایی یکپارچه است. نتایج نشان می دهد تقویت شبکه های اجتماعی ورزشی، نقش تعیین کننده ای در افزایش نرخ مشارکت شهروندی دارند. پژوهش در نهایت بر این نکته تاکید دارد که ورزش شهروندی نه صرفا یک فعالیت فیزیکی، بلکه به عنوان یک سرمایه اجتماعی کنش گر، پیش شرط تحقق توسعه پایدار شهری و ارتقای کیفیت زندگی در شهرهای معاصر است.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، سلامت ، ورزش شهروندی ، توسعه شهری