سلامت روانی و سبک زندگی دانش آموز بر اساس محیط زندگی: تاکید بر محیط های برخوردار و کم برخوردار

سلامت روانی و سبک زندگی دانش آموزان از مهم ترین شاخص های توسعه پایدار جوامع است. محیط زندگی به عنوان بستری که دانش آموز در آن رشد می کند، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری الگوهای رفتاری، عادات سلامت محور و وضعیت روانی دارد. این مقاله مروری سیستماتیک با هدف بررسی تفاوت های سلامت روانی و سبک زندگی دانش آموزان در محیط های برخوردار و کم برخوردار و نقش فعالیت بدنی و تربیت بدنی در تعدیل این تفاوت ها انجام شده است. با مرور مطالعات ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴، نتایج نشان می دهد که دانش آموزان محیط های کم برخوردار به طور معناداری سطوح بالاتری از اضطراب، افسردگی و استرس و سطوح پایین تری از عزت نفس و رضایت از زندگی را تجربه می کنند. سبک زندگی آن ها با فعالیت بدنی ناکافی، تغذیه نامناسب، خواب ناکافی و زمان صفحه نمایش بالا همراه است. در مقابل، دانش آموزان محیط های برخوردار از دسترسی بیشتر به امکانات ورزشی، تغذیه سالم و حمایت اجتماعی برخوردارند، اما با چالش هایی مانند فشار تحصیلی و اضطراب عملکرد مواجه هستند. مهم ترین یافته این است که مشارکت منظم در فعالیت های بدنی و ورزشی سازمان یافته، به ویژه در محیط مدرسه، می تواند اثرات منفی محیط کم برخوردار را کاهش دهد و به عنوان یک عامل محافظتی برای سلامت روانی عمل کند. نتیجه گیری می شود که سیاست گذاران آموزشی باید با سرمایه گذاری در زیرساخت های ورزشی مدارس مناطق کم برخوردار و طراحی برنامه های مداخله ای مبتنی بر فعالیت بدنی، شکاف سلامت روانی بین دانش آموزان را کاهش دهند.

کلیدواژه ها:

سلامت روانی ، سبک زندگی ، دانش آموزان ، محیط برخوردار ، محیط کم برخوردار ، فعالیت بدنی ، تربیت بدنی