تاثیر نظام تشویق کلاسی بر رفتار دانش آموزان

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 78

فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_PSHR-3-5_044

تاریخ نمایه سازی: 4 مهر 1405

چکیده مقاله:

نظام تشویق کلاسی یکی از سازوکارهای کلیدی در مدیریت آموزشی و رهبری معلم در سطح خرد (کلاس) است که با هدف جهت دهی به رفتار، افزایش مشارکت و بهبود نظم و یادگیری به کار می رود. این مقاله با رویکرد مروری-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی، به تبیین اثرات نظام های تشویق در کلاس بر رفتار دانش آموزان می پردازد و نشان می دهد تشویق، زمانی که بر اصول تقویت مثبت، عدالت ادراک شده و معنا بخشی آموزشی استوار باشد، می تواند رفتارهای مطلوب از جمله مشارکت فعال، پیگیری تکلیف، همکاری اجتماعی و خودتنظیمی را تقویت کند و هم زمان از شدت رفتارهای مسئله آفرین مانند بی نظمی، پرخاشگری کلامی و کناره گیری تحصیلی بکاهد. از منظر نظری، یافته های پژوهش های پیشین حاکی از آن است که اثرگذاری تشویق صرفا به «وجود پاداش» وابسته نیست، بلکه به کیفیت طراحی نظام تشویق (شفافیت معیارها، پیوستگی اجرا، تناسب با سطح رشدی)، نوع تقویت (کلامی/اجتماعی در برابر مادی)، و سازگاری آن با نیازهای روان شناختی دانش آموزان مرتبط است؛ به گونه ای که در شرایطی، تشویق های کنترل گر یا صرفا مادی می تواند به تضعیف انگیزش درونی، رقابت ناسالم و رفتارهای فرصت طلبانه بینجامد (دسی و رایان، ۲۰۰۰). همچنین، ادبیات مدیریت کلاس نشان می دهد تشویق های فوری، مشخص و توصیفی (به جای تحسین های کلی) با افزایش رفتار هدف رابطه قوی تری دارد و وقتی در چارچوب راهبردهای مدیریت مثبت کلاس و تقویت گروهی به کار رود، اثرات پایدارتری ایجاد می کند (برادفی و همکاران، ۲۰۰۸). از سوی دیگر، عدالت و پیش بینی پذیری نظام تشویق، نقش واسطه ای مهمی در پذیرش دانش آموزان و کاهش مقاومت رفتاری دارد؛ زیرا تشویق های تبعیض آمیز یا مبهم می تواند ادراک بی عدالتی را افزایش داده و رفتارهای مقابله ای را تشدید کند (اسکینر، ۱۹۵۳). جمع بندی تحلیل ها نشان می دهد نظام تشویق اثربخش، نظامی است که از پاداش به عنوان «ابزار یادگیری و بازخورد» بهره می گیرد نه صرفا ابزار کنترل، و با ترکیب تشویق اجتماعی، بازخورد سازنده و تقویت تدریجی خودکنترلی، به رشد رفتار مسئولانه و پایدار کمک می کند. بر این اساس، مقاله پیشنهاد می کند سیاست گذاری مدرسه و توانمندسازی معلمان در طراحی نظام های تشویق مبتنی بر شواهد، باید هم زمان به پیامدهای کوتاه مدت رفتاری و پیامدهای بلندمدت انگیزشی و اخلاقی توجه کند.

نویسندگان

حسین فتاحی پور

کارشناسی ارشد علوم سیاسی