نقش داستان های قرآنی در افزایش علاقه دانش آموزان به درس دین و زندگی

درس دین و زندگی، افزون بر انتقال دانش دینی، نقشی بنیادین در شکل دهی به هویت اخلاقی، معنوی و اجتماعی دانش آموزان دارد. با این حال، در برخی موقعیت های آموزشی، غلبه روش های انتقالی، تاکید بر حفظ مفاهیم و فاصله گرفتن محتوای درس از تجربه های زیسته نوجوانان، می تواند از میزان علاقه، مشارکت فعال و انگیزش آنان در یادگیری بکاهد. در این میان، داستان های قرآنی به عنوان یکی از ظرفیت های غنی، اثرگذار و تربیت محور قرآن کریم، می توانند زمینه ای مناسب برای بازآفرینی فرایند آموزش دینی و نزدیک کردن مفاهیم دینی به جهان ذهنی و عاطفی دانش آموزان فراهم آورند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش داستان های قرآنی در افزایش علاقه دانش آموزان به درس دین و زندگی، به شیوه کتابخانه ای و اسنادی انجام شده است. داده ها از طریق مطالعه، گردآوری و تحلیل منابع علمی فارسی و انگلیسی، کتاب های تفسیری و تربیتی، اسناد آموزشی و پژوهش های مرتبط با آموزش دینی، انگیزش تحصیلی، یادگیری روایت محور و قصص قرآن گردآوری شده اند.یافته های مروری نشان می دهد که داستان های قرآنی، به دلیل برخورداری از عناصر روایی همچون شخصیت، گفت وگو، کشمکش، انتخاب اخلاقی، پیامد رفتار و فرجام شخصیت ها، توانایی بالایی در جلب توجه و برانگیختن کنجکاوی دانش آموزان دارند. این داستان ها مفاهیم نسبتا انتزاعی دین، از جمله توکل، صبر، عدالت، مسئولیت پذیری، ایستادگی در برابر ناهنجاری ها، امید و توبه را در قالب موقعیت های عینی و انسانی عرضه می کنند و بدین وسیله فهم، یادسپاری و کاربردپذیری آن ها را تسهیل می سازند. همچنین، همذات پنداری دانش آموزان با شخصیت هایی چون حضرت یوسف(ع)، حضرت موسی(ع)، حضرت ابراهیم(ع) و اصحاب کهف، فرصت مناسبی برای گفت وگو درباره مسائل هویتی، خانوادگی، اخلاقی و اجتماعی دوران نوجوانی فراهم می کند. بهره گیری هدفمند از داستان های قرآنی، همراه با روش هایی نظیر پرسشگری، گفت وگوی کلاسی، ایفای نقش، روایت گری خلاق، تحلیل موقعیت و پیوند دادن پیام داستان با مسائل روزمره دانش آموزان، می تواند انگیزش درونی، مشارکت کلاسی و نگرش مثبت آنان به درس دین و زندگی را تقویت کند.

کلیدواژه ها:

داستان های قرآنی ، علاقه به یادگیری ، انگیزش تحصیلی ، درس دین و زندگی ، آموزش دینی ، دانش آموزان ، یادگیری روایت محور.