نقش گفت وگوی آموزشی در کاهش تعارضات رفتاری دانش آموزان دوره متوسطه

پژوهش حاضر با هدف تحلیل و تبیین نقش راهبردی «گفت وگوی آموزشی» به عنوان یکی از مولفه های بنیادین در مدیریت کلاس درس و کاهش تعارضات رفتاری دانش آموزان دوره متوسطه تدوین شده است. دوره متوسطه، به دلیل تحولات شناختی، عاطفی و اجتماعی خاص این دوران، همواره با چالش های رفتاری و تعارضات درون گروهی و بین گروهی همراه است که می تواند بر فرآیند یادگیری و فضای روانی مدرسه تاثیرات مخربی داشته باشد. در این پژوهش با استفاده از روش کتابخانه ای و اسنادی و با مرور نظام مند متون معتبر داخلی و خارجی، سازوکارهای تعاملی گفت وگو در کاهش تنش های رفتاری بررسی گردید. یافته های این پژوهش نشان می دهد که گفت وگوی آموزشی فراتر از یک ابزار انتقال دانش، یک کنش ارتباطی دموکراتیک و همدلانه است که از طریق ایجاد فضایی برای شنیده شدن، کاهش مقاومت های روانی، ارتقای هوش هیجانی و تقویت مهارت های حل مسئله در دانش آموزان، نقش موثری در پیشگیری از بروز تعارضات ایفا می کند. نتایج نشان می دهد که معلمان با اتخاذ رویکرد «گفت وگومحور» به جای رویکردهای سلطه جویانه یا انفعالی، می توانند بستر مناسبی برای تنظیم هیجانات و تعدیل رفتارهای پرخاشگرانه فراهم آورند. همچنین، این پژوهش تاکید می کند که گفت وگوی آموزشی نیازمند بسترسازی ساختاری در مدارس، تغییر در نگرش کادر آموزشی نسبت به انضباط و آموزش مهارت های ارتباطی به معلمان است. از یافته های این مطالعه می توان نتیجه گرفت که استمرار و نهادینه سازی گفت وگوی آموزشی نه تنها باعث کاهش چشمگیر تعارضات رفتاری می شود، بلکه به ارتقای سرمایه اجتماعی در محیط مدرسه و تقویت تاب آوری دانش آموزان در برابر فشارهای روانی کمک شایانی می کند. در نهایت، پیشنهاد می شود که سیاست گذاران نظام آموزشی با بازنگری در برنامه های درسی و دوره های ضمن خدمت معلمان، رویکردهای مبتنی بر گفت وگو را به عنوان راهکاری نوین برای مدیریت بحران های رفتاری در مدارس اولویت دهند.

کلیدواژه ها:

گفت وگوی آموزشی ، تعارضات رفتاری ، دوره متوسطه ، مدیریت کلاس درس ، مهارت های ارتباطی ، تاب آوری ، کنش ارتباطی.