بررسی تاثیر بازی های گروهی ورزشی بر کاهش اعتیاد به بازی های دیجیتال و تلفن همراه در دانش آموزان

گسترش روزافزون فناوری های نوین ارتباطی و فراگیری تلفن های هوشمند و بازی های دیجیتال، اگرچه امکانات نوینی برای یادگیری و فراغت دانش آموزان فراهم ساخته، اما مصرف افراطی، غیرسازنده و اعتیادگونه به این ابزارها به یکی از بحران های جدی زیستی، روانی و تحصیلی در نظام های آموزشی معاصر تبدیل شده است. وابستگی مفرط به بازی های دیجیتال و فضای مجازی به کاهش تحرک بدنی، انزوای اجتماعی، افت عملکردهای اجرایی و بروز اضطراب های مزمن در نسل کودک و نوجوان انجامیده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تحلیلی و تبیینی تاثیر ساختاریافته بازی های گروهی ورزشی بر کاهش اعتیاد به بازی های دیجیتال و استفاده مرضی از تلفن همراه در میان دانش آموزان به شیوه مروری و اسنادی جامع تدوین شده است. در این بررسی، مکانیزم های عصبی شناختی (تنظیم دوپامین و تعادل انتقال دهنده های عصبی)، ابعاد روان شناختی (ارضای نیازهای بنیادین روان شناختی شامل خودمختاری، شایستگی و ارتباط موثر بر پایه نظریه خودتعیین گری) و اثرات جامعه پذیری ورزشی به عنوان متغیرهای میانجی کلیدی مورد موشکافی قرار گرفته اند. نتایج برآمده از تلفیق شواهد تجربی و مبانی نظری نشان می دهد که بازی های گروهی ورزشی با ایجاد بستری پویا و واقعی برای تعاملات چهره به چهره، ترشح اندورفین، بهبود عزت نفس و ایجاد حس تعلق گروهی، می توانند پاداش های درونی و پایداری را فراهم سازند که رفتارهای جبرانی و جستجوی پاداش های آنی در بازی های ویدیویی را به طور معناداری مهار کند. از این رو، بازطراحی ساعات تربیت بدنی در مدارس، تبدیل زنگ های تفریح به محیط های بازی تیمی و ارتقای رهبری آموزشی در تلفیق برنامه های حرکتی فعال به عنوان راهبردی غیردارویی، ارزان و ارتقادهنده سلامت همه جانبه دانش آموزان مورد تاکید قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

بازی های گروهی ورزشی ، اعتیاد به تلفن همراه ، بازی های دیجیتال ، دانش آموزان ، سلامت روان ، رهبری آموزشی.