نقش دلبستگی ناایمن دوران کودکی در شکل گیری اختلالات شخصیت در بزرگسالی

دلبستگی دوران کودکی، به ویژه کیفیت پیوند عاطفی کودک با مراقب اصلی، یکی از بنیادی ترین عوامل موثر بر رشد روانی و شکل گیری شخصیت در طول زندگی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین نقش دلبستگی ناایمن دوران کودکی (اجتنابی، دوسوگرا و آشفته) در شکل گیری اختلالات شخصیت، به ویژه اختلال شخصیت مرزی، در بزرگسالی، به روش اسنادی و با مرور نظام مند پیشینه ی نظری و پژوهشی داخلی و خارجی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد دلبستگی ناایمن، به ویژه الگوی آشفته/بی سازمان، با اختلال در تنظیم هیجان، نابسامانی بازنمایی های ذهنی از خود و دیگران، و کاهش ظرفیت ذهنی سازی همراه است که هرکدام زمینه ساز شکل گیری آسیب های شخصیتی، به ویژه در خوشه ی B، در بزرگسالی هستند. همچنین شواهد نشان می دهد این رابطه اغلب از طریق سازوکارهای واسطه ای مانند تنظیم هیجانی و سبک دلبستگی بزرگسالی میانجی گری می شود. نتایج این پژوهش می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات درمانی مبتنی بر دلبستگی و ذهنی سازی در پیشگیری و درمان اختلالات شخصیت باشد.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ناایمن ، اختلالات شخصیت ، اختلال شخصیت مرزی ، ذهنی سازی ، پژوهش اسنادی