تحلیل زیبایی شناسانه جلوه نمایی پوشاک در تک نگاره های مکتب نگارگری اصفهان

مکتب اصفهان یکی از مکاتب نگارگری و نقاشی ایرانی و میراث دار شیوه های هنری در نقش پردازی و تصویرگری پیش از خود، با قدمتی کهن است. در عین حال، ابداع ها و تحولات انجام گرفته در این مکتب، حرکت و شیوه های جدیدی را در عرصه نقاشی ایرانی پدید آورد. ظهور و حضور رضا عباسی در این دوره، نقطه عطفی، هم در مکتب اصفهان و هم در نگارگری ایرانی به شمار می آید. خلاقیت در آفرینش تک نگاره ها و پرداختن به شخصیت های مختلف و اغلب عادی در حال انجام امور معمول یا روزمره، در مقابل پس زمینه های ساده و تک رنگ، از جمله نوآوری های او در این زمینه است. لباس و پوشاک نیز به عنوان یکی از عناصر مهم هویت بخش شخصیت های تصویر شده در نگاره های این هنرمند و در پیوندی نزدیک با بدن انسان، از ارزش زیبایی شناسانه زیادی در آثار وی برخوردار است. این مقاله سعی دارد که با تحلیل تعداد شش اثر از تک نگاره های با امضای رضا عباسی یا منسوب به او، جنبه های زیباشناسانه در نقش لباس و متعلقات آن را در آثار وی مورد مطالعه قرار داده، ویژگی ها و ارزش های زیباشناسانه جاری در این آثار را از منظر یاد شده، معرفی کند. نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد که رضا عباسی با همنشینی دقیق و خلاقانه لباس (در انواع مختلف آن) با تزیینات و زیورآلات، کاربرد جسورانه طیف های رنگی گوناگون و استفاده از فرم و حجم بدن به عنوان مظهر و جلوه گاه نمایش لباس و پوشاک، مفهوم زیباشناسانه تازه ای در هنر نقاشی و نگارگری ایرانی، به ویژه در مکتب اصفهان، پدید می آورد. شیوه تحلیل در این مقاله، توصیفی تحلیلی با استفاده از منابع کتابخانه ای و اینترنتی است.

کلیدواژه ها:

مکتب اصفهان ، رضا عباسی ، صفویه ، تک نگاره ، نگارگری ، لباس