حق ملاقات کودک پس از جدایی والدین مصلحت عالیه کودک در دعوی حضانت وملاقات چالش ها وراهکارها

جدایی و طلاق والدین، یکی از آسیب زاترین پدیده های اجتماعی است که پیامدهای عمیق و دیربازگشت ناپذیری را برای کودکان، به عنوان آسیب پذیرترین عضو خانواده، به دنبال دارد. مسئله اصلی این پژوهش، بررسی چالش های حقوقی و اجرایی حق حضانت در نظام حقوقی ایران با رویکردی تطبیقی به استانداردهای حقوق بین الملل است. اگرچه قانون مدنی و قانون حمایت خانواده ایران، اصل «مصلحت عالیه کودک» را به عنوان معیار حاکم بر دعاوی حضانت پذیرفته اند، اما ابهامات تفسیری، تعارضات ظاهری میان مواد قانونی، و عدم توجه کافی به ابعاد روان شناختی کودک در فرآیند دادرسی، منجر به چالش های جدی در اجرای احکام شده است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، به بررسی تطبیقی حقوق کودک در کنوانسیون های بین المللی و قوانین داخلی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که در حالی که حقوق بین الملل بر استقلال شخصیت کودک و حق او در حفظ ارتباط با هر دو والد تاکید دارد، نظام حقوقی ایران همچنان تحت تاثیر تفکرات سنتی فقهی، اولویت های جنسیتی و مصلحت سنجی های ابهام آمیز قرار دارد. این پژوهش با شناسایی شکاف های میان نصی، راهکارهایی نظیر تفسیر موسع از مفاد قانون حمایت خانواده، الزام به استفاده از کارشناسان تخصصی روان شناسی کودک، و همسان سازی رویه قضایی با استانداردهای جهانی حقوق بشر ارائه می دهد.واژگان کلیدی: حق حضانت، طلاق، مصلحت کودک، حقوق بین الملل، قانون حمایت خانواده، فقه اسلامی.