نقش تشویق درونی در مقایسه با پاداش های بیرونی برتداوم انضباط فردی یادگیرندگان

پژوهش حاضر با هدف تحلیل تطبیقی نقش تشویق های درونی در مقایسه با پاداش های بیرونی بر تداوم انضباط فردی یادگیرندگان انجام شده است. برای دستیابی به این هدف، از روش تحقیق شبه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل استفاده گردید. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه بود که به شیوه نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. روند پژوهش شامل اجرای مداخلات آموزشی بود که در گروه آزمایش اول بر تقویت خودمختاری و در گروه دوم بر استفاده از سیستم پاداش های مشروط متمرکز شد. مدل تحلیل داده ها بر پایه آمار استنباطی، به ویژه تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA)، جهت بررسی معناداری تفاوت ها بین گروه ها اجرا گردید. یافته های پژوهش نشان داد که فراگیرانی که تحت تاثیر راهکارهای انگیزشی درونی قرار داشتند، در مقایسه با گروه پاداش های بیرونی، از سطح پایدارتری از انضباط شخصی در طول زمان برخوردار بودند. پاداش های بیرونی تنها در کوتاه مدت اثربخش بوده و با حذف آن ها انضباط فردی کاهش یافت، در حالی که درونی سازی انگیزه ها منجر به تداوم و استمرار رفتارهای انضباطی شد. در نهایت، نتایج حاکی از آن است که تغییر پارادایم از نظام های پاداش محور به سمت توسعه خودتنظیمی در یادگیرندگان، راهبرد موثرتری برای ارتقای نظم پایدار کلاسی است.کلمات کلیدی: تشویق درونی، پاداش های بیرونی، انضباط فردی، خودتنظیمی، تداوم رفتار، یادگیرندگان.