نقش آموزش های اخلاق زیستی و محیط زیستی معلمان در تقویت رفتار مسئولانه دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تحلیل جامع، نظام مند و کاربردی نقش آموزش های اخلاق زیستی و اخلاق محیط زیستی معلمان در تقویت، درونی سازی و ارتقای رفتار مسئولانه دانش آموزان به رشته تحریر درآمده است. در زیست بوم معاصر، بروز بحران های حاد اکولوژیک، دگرگونی های اقلیمی، تخریب زیستگاه ها و چالش های اخلاقی نوظهور ناشی از توسعه شتابان زیست فناوری، ضرورت بازتعریف رسالت های تربیتی نظام آموزش و پرورش را بیش از هر زمان دیگری آشکار ساخته است. نیروی انسانی به ویژه معلمان، محور اصلی هرگونه تحول پایدار در نظام یاددهی یادگیری محسوب می شوند؛ از این رو، ارتقای شایستگی ها و آگاهی های اخلاقی آنان در حوزه حیات و محیط زیست، پیش شرط تربیت نسلی متعهد، آگاه و مسئولیت پذیر است. روش تحقیق در این مطالعه از نوع کیفی، توصیفی تحلیلی و متکی بر سنتز پژوهی عمیق متون علمی، اسناد بین المللی و مبانی نظری پداگوژی محیط زیستی است. یافته های تحقیق نشان می دهد که گذار از آموزش های سنتی متمرکز بر حافظه محوری و انتقال صرف اطلاعات زیست شناختی به سوی آموزش های بین رشته ای اخلاق زیستی، موجب تغییر نگرش عمیق در معلمان می گردد. معلمانی که آموزش های اخلاق زیستی و محیط زیستی را می گذرانند، علاوه بر ارتقای دانش تخصصی، صلاحیت های پداگوژیک لازم برای الگودهی عملی، تسهیل گفتمان های اخلاقی در کلاس و طراحی یادگیری مسئله محور را به دست می آورند. این امر به نوبه خود منجر به رشد حس تعلق به طبیعت، تقویت تفکر انتقادی، ارتقای سواد اکولوژیک و شکل گیری رفتارهای مسئولانه زیست محیطی در دانش آموزان می شود. در نهایت، چالش های اجرایی شناسایی شده و راهکارهای جامع عملیاتی برای بازطراحی برنامه های تربیت معلم، برنامه های درسی و فرهنگ سازمانی مدارس ارائه گردیده است.کلید واژه ها:اخلاق زیستی، اخلاق محیط زیستی، مسئولیت پذیری، دانش آموزان، معلمان، توسعه پایدار، پداگوژی اکولوژیک، تربیت شهروندی، رفتار زیست محیطی، فرهنگ مدرسه