نقش معلمان در حمایت روانی-اجتماعی، کاهش اضطراب و تقویت امید دانش آموزان در شرایط جنگ، تحریم و آموزش مجازی

جنگ رمضان و تحریم های همه جانبه علیه جمهوری اسلامی ایران، نظام آموزشی کشور را با چالش های بی سابقه ای در ابعاد روانی، اجتماعی و آموزشی مواجه ساخت. تعطیلی گسترده ء مدارس، انتقال ناگهانی به آموزش مجازی، و افزایش سطح اضطراب و ناامیدی در میان دانش آموزان، ضرورت بازنگری در نقش معلمان را آشکار ساخت. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر ادبیات روان شناسی تربیتی، مدیریت بحران و تجارب میدانی جنگ اخیر، به تبیین نقش چندلایه ء معلمان در حمایت روانی-اجتماعی، کاهش اضطراب و تقویت امید دانش آموزان در شرایط جنگ، تحریم و آموزش مجازی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که معلمان در شرایط بحران، صرفا انتقال دهنده ء دانش نیستند، بلکه به عنوان «حامی عاطفی»، «تنظیم کننده ء هیجانات»، «لنگرگاه آرامش» و «پاسخ دهنده ء اولیه ء روانی» عمل می کنند. راهبردهای موثر شامل ایجاد فضای امن و گفت وگو، آموزش مهارت های مقابله با استرس و تنظیم هیجان، حفظ ساختار منظم روزانه، و ارتباط مستمر با خانواده هاست. همچنین، توانمندسازی معلمان در «کمک های اولیه ء روان شناختی در بحران» و ایجاد شبکه های حمایت روانی-اجتماعی در مدارس، از الزامات اساسی ارتقای تاب آوری دانش آموزان در شرایط جنگی است. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت بازتعریف نقش معلم به عنوان «طراح آینده ء یادگیری امن» و نهادینه سازی حمایت های روانی-اجتماعی در نظام آموزشی تاکید دارد.واژگان کلیدی: حمایت روانی-اجتماعی، کاهش اضطراب، تقویت امید، معلمان، جنگ، تحریم، آموزش مجازی، دانش آموزان ابتدایی، تاب آوری.