ضرورت آینده پژوهی آموزش وپرورش در شرایط جنگ، تحریم و بحران های اجتماعی

آموزش وپرورش به عنوان مهم ترین نهاد تربیت کننده ء سرمایه های انسانی، نقشی تعیین کننده در آینده ء هر جامعه ایفا می کند. در جهان امروز که با تغییرات شتابان علمی، فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و فناورانه مواجه است، نظام های آموزشی ناگزیر از بازنگری بنیادین در رویکردها، برنامه ها و روش های خود هستند. این ضرورت در شرایطی که کشور با جنگ، تحریم های همه جانبه و بحران های اجتماعی پیچیده دست به گریبان است، دوچندان می شود. جنگ های اخیر و تحریم های ظالمانه، نظام آموزشی ایران را با چالش های بی سابقه ای در ابعاد زیرساختی، انسانی و فرایندی مواجه ساخته و ضرورت آینده پژوهی را به عنوان ابزاری راهبردی برای تداوم آموزش و تربیت نسل آینده آشکار کرده است. مقاله ء حاضر که به روش توصیفی–تحلیلی و با استناد به منابع معتد علمی تدوین شده، به بررسی الزامات آینده پژوهی آموزش وپرورش در شرایط جنگ، تحریم و بحران های اجتماعی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که تقویت هوشیاری محیطی، خلاقیت و نوآوری، و رهبری تطبیقی در نظام آموزشی، بیشترین تاثیر را بر آمادگی مدارس در مواجهه با بحران ها دارد. در دوران پساجنگ و پساتحریم، نظام آموزشی نیازمند برنامه ریزی راهبردی، توانمندسازی معلمان در آینده پژوهی، بازنگری در برنامه های درسی، توسعه ء زیرساخت های فناوری با رویکرد خودکفایی، و ایجاد شبکه های حمایت روانی–اجتماعی است. مقاله با تاکید بر لزوم گذار از «مدرسه ء سنتی» به «مدرسه ء تاب آور و آینده نگر» به پایان می رسد.واژگان کلیدی: آینده پژوهی، آموزش وپرورش، جنگ، تحریم، بحران های اجتماعی، تاب آوری آموزشی، پساجنگ، پساتحریم.