رابطه خودکارآمدی معلمان با به کارگیری روش های تدریس نوآورانه در مدارس متوسطه دوم

خودکارآمدی معلمان از عوامل روان شناختی موثر بر انتخاب راهبردهای آموزشی، مدیریت کلاس و مواجهه با چالش های تدریس است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خودکارآمدی معلمان با به کارگیری روش های تدریس نوآورانه در مدارس متوسطه دوم انجام شد. روش پژوهش، مروری تحلیلی و مبتنی بر بررسی منابع فارسی مرتبط با خودکارآمدی، تدریس خلاقانه، یادگیری حرفه ای و محیط سازمانی مدرسه بود. تحلیل منابع نشان داد که خودکارآمدی می تواند از طریق افزایش انگیزه تدریس، پذیرش تجربه های جدید، پایداری در برابر دشواری ها و تقویت توانایی مدیریت فعالیت های مشارکتی، زمینه استفاده از روش های نوآورانه را فراهم سازد. بااین حال، این رابطه مستقل از شرایط مدرسه نیست و عواملی مانند حمایت مدیر، فرصت یادگیری حرفه ای، امکانات آموزشی و فشار ارزشیابی بر آن اثر می گذارند. همچنین، تجربه موفق اجرای روش های جدید می تواند به تقویت خودکارآمدی معلم بینجامد. بر این اساس، توسعه تدریس نوآورانه نیازمند تقویت هم زمان باورهای حرفه ای معلمان، مهارت های اجرایی و حمایت های سازمانی است.واژگان کلیدی: خودکارآمدی معلمان، تدریس نوآورانه، متوسطه دوم، توسعه حرفه ای، حمایت سازمانی.