آسیب شناسی به کارگیری فناوری های آموزشی در مدارس: واکاوی موانع ساختاری، فرهنگی و زیرساختی

گسترش روزافزون فناوری های نوین اطلاعات و ارتباطات، نظام های آموزشی را با ضرورت بازنگری در الگوهای سنتی یاددهی–یادگیری مواجه ساخته است. با این حال، استقرار اثربخش این ابزارها در مدارس همواره با چالش ها و موانع متعددی روبه رو بوده است. هدف از پژوهش حاضر، آسیب شناسی جامع فرایند به کارگیری فناوری های آموزشی در مدارس با تمرکز ویژه بر واکاوی موانع ساختاری، فرهنگی و زیرساختی است. این مطالعه با روش توصیفی–تحلیلی از نوع مروری نظام مند انجام گرفته و به واکاوی اسناد بالادستی، نظریه های مرتبط و پژوهش های پیشین پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که ضعف تجهیزات و پهنای باند (موانع زیرساختی)، مقاومت در برابر تغییر و باورهای سنتی ذی نفعان (موانع فرهنگی) و تمرکزگرایی شدید سازمانی به همراه کمبود دوره های کاربردی ضمن خدمت (موانع ساختاری)، مهم ترین بازدارنده های تحول دیجیتال در مدارس هستند. بر این اساس، دستیابی به آموزش فناورانه نیازمند سرمایه گذاری متوازن، توانمندسازی مستمر معلمان و بازمهندسی ساختارهای اداری–آموزشی است.کلیدواژگان: فناوری آموزشی، هوشمندسازی مدارس، موانع زیرساختی، موانع فرهنگی، ساختار سازمانی، آموزش و پرورش.