اثرات هوش مصنوعی بر شکل گیری هویت، خودپنداره و اعتمادبه نفس دانش آموزان

گسترش هوش مصنوعی در محیط های آموزشی، شیوه دسترسی دانش آموزان به اطلاعات، تعامل با محتوای آموزشی و ارزیابی توانایی های فردی را دستخوش تغییر کرده است. این تحولات علاوه بر پیامدهای آموزشی، می تواند با ابعاد روان شناختی و تربیتی رشد دانش آموزان، از جمله شکل گیری هویت، خودپنداره و اعتمادبه نفس ارتباط پیدا کند. پژوهش حاضر با رویکرد مروری تحلیلی، آثار و پیامدهای تربیتی و روان شناختی استفاده از هوش مصنوعی در میان دانش آموزان را بررسی کرده است. داده های پژوهش از طریق مطالعه منابع علمی، پژوهش های داخلی، اسناد آموزشی و مطالعات مرتبط با فناوری و تربیت گردآوری و با روش تحلیل محتوای کیفی بررسی شده اند. یافته ها نشان می دهد هوش مصنوعی در صورت استفاده هدفمند می تواند از طریق فراهم کردن فرصت یادگیری متناسب با نیازهای فردی، دریافت بازخورد سریع و افزایش دسترسی به منابع آموزشی، زمینه تقویت احساس توانمندی و نگرش مثبت دانش آموز نسبت به قابلیت های خود را فراهم کند. در مقابل، وابستگی بیش از اندازه، مقایسه مداوم عملکرد خود با خروجی های هوشمند، کاهش استقلال فکری و شکل گیری تصویری غیرواقع بینانه از توانایی های فردی می تواند پیامدهای نامطلوبی برای خودپنداره و اعتمادبه نفس داشته باشد. واژگان کلیدی: هوش مصنوعی، هویت دانش آموز، خودپنداره، اعتمادبه نفس، تربیت، آموزش و پرورش، یادگیری هوشمند