بازتعریف تجربه دانش آموزی در عصر هوش مصنوعی؛ پیامدهای تربیتی فناوری های هوشمند بر هویت و خودباوری

گسترش فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی، تجربه یادگیری دانش آموزان و نحوه تعامل آنان با اطلاعات، تکالیف و محیط آموزشی را با تغییرات تازه ای روبه رو کرده است. این تغییرات تنها به کیفیت یادگیری محدود نمی شود و می تواند بر برداشت دانش آموز از خود، احساس توانمندی، استقلال فکری و شکل گیری هویت نیز اثرگذار باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی پیامدهای تربیتی و روان شناختی استفاده از هوش مصنوعی بر هویت، خودپنداره و اعتمادبه نفس دانش آموزان انجام شده است. رویکرد پژوهش مروری تحلیلی بوده و یافته های مطالعات مرتبط با فناوری آموزشی، رشد دانش آموزان و کاربرد هوش مصنوعی در آموزش بررسی شده است. بررسی شواهد نشان می دهد که استفاده هدایت شده از ابزارهای هوشمند می تواند با ایجاد فرصت تمرین، دریافت بازخورد و تجربه موفقیت، احساس توانمندی دانش آموزان را تقویت کند؛ در مقابل، وابستگی به پاسخ های آماده، مقایسه خود با عملکرد فناوری و کاهش مشارکت فکری ممکن است پیامدهای نامطلوبی ایجاد کند. بر این اساس، نقش معلم، خانواده و سیاست های تربیتی در شکل دهی به شیوه استفاده دانش آموزان از هوش مصنوعی اهمیت اساسی دارد.واژگان کلیدی: هوش مصنوعی، هویت دانش آموزی، خودپنداره، خودباوری، اعتمادبه نفس، تربیت، فناوری آموزشی