چگونه توانستم با به کارگیری فعالیت های جذاب و مشارکتی، میزان مشارکت دانش آموزان کم تحرک را در کلاس تربیت بدنی افزایش دهم؟

مشارکت فعال دانش آموزان در فعالیت های تربیت بدنی، بخش مهمی از فرایند رشد جسمانی، روانی و اجتماعی آنان به شمار می رود. با این حال، در جریان فعالیت های آموزشی متوجه شدم تعدادی از دانش آموزان تمایل چندانی به حضور فعال در فعالیت های حرکتی ندارند و معمولا در فعالیت های گروهی کمتر مشارکت می کنند، از انجام برخی حرکات ورزشی اجتناب دارند، در شروع فعالیت ها با تاخیر وارد عمل می شوند و گاهی ترجیح می دهند نقش تماشاگر داشته باشند. استمرار این وضعیت می توانست مشارکت آنان در کلاس، انگیزه یادگیری مهارت های حرکتی و احساس تعلق آنان به فعالیت های ورزشی را کاهش دهد. به همین دلیل، مسئله کم تحرکی و مشارکت پایین دانش آموزان را به عنوان موضوع اقدام پژوهی انتخاب کردم. هدف اصلی این پژوهش، افزایش مشارکت دانش آموزان کم تحرک از طریق استفاده از فعالیت های جذاب، متنوع، گروهی و متناسب با توانایی آنان بود. برای شناخت دقیق تر مسئله از مشاهده مستقیم، گفت وگو با دانش آموزان، بررسی میزان حضور و مشارکت آنان در فعالیت ها، پرسش از همکاران و بررسی عملکرد دانش آموزان استفاده شد. پس از تجزیه و تحلیل اطلاعات، مجموعه ای از راهکارها شامل تنوع بخشی به فعالیت ها، تشکیل گروه های کوچک، استفاده از بازی های حرکتی، تعیین نقش برای اعضای گروه، توجه به تفاوت های فردی، تشویق کلامی، ایجاد فرصت انتخاب و کاهش مقایسه میان دانش آموزان اجرا شد. شواهد به دست آمده پس از اجرای راهکارها نشان داد که میزان حضور فعال دانش آموزان در فعالیت ها افزایش یافته، تمایل آنان برای شرکت در بازی ها و تمرین های گروهی بیشتر شده و تعامل آنان با همکلاسی ها بهبود پیدا کرده است. این تجربه نشان داد که تغییر شیوه ارائه فعالیت های تربیت بدنی و ایجاد محیطی حمایتگر و مشارکتی می تواند زمینه حضور فعال تر دانش آموزان کم تحرک را فراهم کند.واژگان کلیدی: اقدام پژوهی، تربیت بدنی، دانش آموزان کم تحرک، مشارکت، فعالیت حرکتی، انگیزه، یادگیری مشارکتی