تحلیل نقش میانجی خودتنظیمی هیجانی، هوش معنوی و هوش موفق در ارتقای کارکردهای ایگو(مطالعه موردی: دانشجویان روان شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرند)

هدف کلی پژوهش حاضر تحلیل نقش میانجی خودتنظیمی هیجانی، هوش معنوی و هوش موفق در ارتقای کارکردهای ایگو بود. تحقیق حاضر از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش، توصیفی و پیمایشی است. جامعه ی آماری تحقیق، شامل تمامی دانشجویان رشته روان شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرند در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تعداد ۲۸۰نفر می باشد. حجم نمونه با استفاده از جدول کرجسی و مورگان تعداد ۱۶۲ بدست آمد. ابزارگردآوری اطلاعات پرسشنامه توانمندی ایگو (PIES)مارکستروم و همکاران (۱۹۹۷)؛ پرسشنامه هوش موفق SIQگریگورنکو و استرنبرگ (۲۰۰۲)؛ پرسشنامه خودتنظیمی هیجانی (ESRQ) و پرسشنامه هوش معنوی SIS ینگ (۲۰۰۸) بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده های به دست آمده از پرسشنامه های جمع-آوری شده از روش های آماری توصیفی و استنباطی استفاده شده است و برای آزمون فرضیه های تحقیق از آزمون های معادلات ساختاری با نرم افزار SPssو AMOS استفاده گردید. نتایج نشان داد که هوش معنوی در ارتقای کارکردهای ایگودارای و خودتنظیمی هیجانی، نقش مثبت و معنی داری دارد همچنین نتایج نشانگر نقش مثبت و معنی دار هوش موفق در ارتقای کارکردهای ایگودارای و خودتنظیمی هیجانی است، به علاوه، نقش خودتنظیمی هیجانی در ارتقای کارکردهای ایگودارای نقش مثبت و معنی داری دارد.کلید واژه ها: خودتنظیمی هیجانی، هوش معنوی، هوش موفق، کارکردهای ایگو