نقش معلم به عنوان مربی هیجانی در کاهش فرسودگی تحصیلی دانش آموزان مناطق محروم

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش معلم به عنوان «مربی هیجانی» در کاهش فرسودگی تحصیلی دانش آموزان مناطق محروم انجام شده است. مسئله اصلی پژوهش، تحلیل چگونگی تاثیر مهارت های هیجانی معلم بر تاب آوری، انگیزه و کاهش فرسودگی تحصیلی دانش آموزانی است که با تنش های ناشی از فقر، نابرابری و ناپایداری خانواده مواجه اند. روش پژوهش از نوع کتابخانه ای و با رویکرد تحلیلی-توصیفی انجام شده و با مرور منابع معتبر داخلی و بین المللی، ابعاد مختلف این موضوع تحلیل گردیده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که معلمانی که توانایی «مربیگری هیجان» را دارند، می توانند با ایجاد امنیت روانی، ظرفیت های شناختی دانش آموزان را آزاد کرده و تاب آوری آنان را در برابر چالش های تحصیلی و اجتماعی ارتقا دهند . همچنین، راهبردهای «تنظیم هیجان انطباقی» معلم، از طریق «الگوسازی هیجانی»، «اعتماد رابطه ای» و «ایجاد جو حمایتی»، به افزایش مشارکت، انگیزه و پیشرفت تحصیلی منجر می شود، در حالی که راهبردهای ناسازگارانه مانند «سرکوب» و «نشخوار فکری»، به کاهش مشارکت و افزایش اضطراب می انجامد . در بافت مناطق محروم، معلمان اغلب با انتظارات چندگانه ای فراتر از تدریس مواجه اند و نقش «مشاور، مربی و منبع حمایت عاطفی» را ایفا می کنند . نتایج پژوهش حاکی از آن است که پرورش مهارت های هوش هیجانی معلمان، به عنوان راهبردی موثر برای کاهش فرسودگی تحصیلی دانش آموزان مناطق محروم و ارتقای عدالت آموزشی، ضروری است.واژگان کلیدی: مربی هیجانی، فرسودگی تحصیلی، مناطق محروم، تنظیم هیجان، تاب آوری