عوامل موثر بر افزایش بقای نوزادان خیلی نارس

نوزادان خیلی نارس که پیش از هفته ۳۲ بارداری متولد می شوند، به دلیل نابالغی چندسیستمی، در معرض بالاترین خطر مرگ و ناتوانی در میان گروه های نوزادی قرار دارند. شواهد نشان می دهد بقای این نوزادان تابعی از تعامل پیچیده عوامل مادری (مانند سن، سلامت باروری، وضعیت اقتصادی-اجتماعی، دسترسی به مراقبت پیش از زایمان، عفونت ها، پره اکلامپسی و سبک زندگی)، عوامل جنینی (مانند سن حاملگی، وزن تولد، جنس، چندقلویی، محدودیت رشد داخل رحمی و ناهنجاری های مادرزادی)، عوامل نوزادی (مانند آپگار پایین، سندرم دیسترس تنفسی، سپسیس، خونریزی داخل بطنی، انتروکولیت نکروزان و هیپوترمی) و عوامل پرستاری (مانند کیفیت مراقبت های ویژه، تهویه مکانیکی، تغذیه با شیر مادر، مراقبت کانگورویی، کنترل عفونت و نسبت پرستار به بیمار) است. بهبود مستمر بقا در دهه های اخیر عمدتا مرهون پیشرفت های فناورانه و پرستاری مبتنی بر شواهد بوده است، اما شکاف قابل توجهی میان کشورها و مراکز درمانی وجود دارد. این مرور با رویکردی جامع، چهار حوزه عوامل فوق را تحلیل کرده و بر ضرورت مداخلات چندوجهی، توانمندسازی تیم درمان و تقویت سیستم های سلامت برای کاهش مرگ ومیر نوزادان خیلی نارس تاکید می کند. شناخت دقیق این عوامل می تواند به طراحی راهبردهای هدفمند، تخصیص بهینه منابع و ارتقای کیفیت مراقبت منجر شود. در نهایت، بقای نوزاد بسیار نارس پدیده ای چندعاملی است که تنها با همکاری بین رشته ای و سیاست گذاری مبتنی بر شواهد قابل بهبود پایدار است.واژگان کلیدی: نوزاد خیلی نارس، بقا، عوامل مادری، عوامل نوزادی، مراقبت پرستاری