بررسی تاثیر آموزش آرایه های ادبی با روش های فعال یادگیری بر میزان یادگیری دانش آموزان

آرایه های ادبی به عنوان یکی از ارکان اساسی آموزش ادبیات فارسی، همواره از جایگاه ویژه ای در برنامه های درسی مقاطع مختلف تحصیلی برخوردار بوده اند؛ با این حال، شیوه های سنتی تدریس این مبحث، غالبا به روش های معلم محور و حافظه محور متکی بوده و پژوهش های متعدد نشان داده اند که این رویکردها نمی توانند یادگیری عمیق و پایدار را در دانش آموزان تضمین کنند. در دهه های اخیر، نظریه های یادگیری سازنده گرا و رویکردهای فعال یادگیری، به عنوان بدیل هایی کارآمد برای آموزش مفاهیم انتزاعی و پیچیده مطرح شده اند و پژوهشگران حوزه آموزش ادبیات نیز به تدریج به بررسی تاثیر این روش ها بر یادگیری آرایه های ادبی روی آورده اند. مقاله مروری حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش آرایه های ادبی با روش های فعال یادگیری بر میزان یادگیری دانش آموزان انجام شده است. برای این منظور، پژوهش های داخلی و خارجی منتشرشده در بازه زمانی مشخص، با استفاده از کلیدواژه های مرتبط در پایگاه های علمی معتبر جستجو، غربالگری و تحلیل شدند. یافته های حاصل از مرور نظام مند منابع نشان می دهد که به کارگیری روش های فعال یادگیری همچون یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله، یادگیری اکتشافی، بازی وارسازی، نقش آفرینی و بحث گروهی، به طور معناداری موجب افزایش میزان یادگیری، بهبود درک مفهومی، تقویت انگیزه تحصیلی و افزایش ماندگاری مطالب درسی در زمینه آرایه های ادبی می شود. همچنین نتایج نشان می دهد که ترکیب روش های فعال با فناوری های آموزشی و ارزشیابی تکوینی، اثربخشی بیشتری در مقایسه با روش های سنتی دارد. با این وجود، برخی پژوهش ها به محدودیت هایی همچون کمبود زمان، عدم آمادگی معلمان و کمبود منابع آموزشی اشاره کرده اند. در مجموع، مرور حاضر بر ضرورت بازنگری در شیوه های آموزش آرایه های ادبی و حرکت به سمت رویکردهای فعال یادگیری تاکید می کند و پیشنهادهایی برای پژوهش های آینده ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آرایه های ادبی ، روش های فعال یادگیری ، یادگیری معنادار ، آموزش ادبیات ، دانش آموزان.