سواد رسانه ای انتقادی به جای تربیت رسانه ای سنتی دانش اموزان

در فضای رسانه ای معاصر، مرز میان اطلاعات اصیل و محتوای دستکاری شده به طور فزاینده ای مبهم شده است. رویکرد سنتی «تربیت رسانه ای» که بر دسترسی، تحلیل و تولید محتوا متمرکز بود، دیگر برای مواجهه با چالش های عصر «اینفودمی» و «جنگ شناختی» کافی نیست. این مقاله با اتخاذ رویکردی تحلیلی-تجویزی، به بررسی ضرورت گذار از تربیت رسانه ای سنتی به «سواد رسانه ای انتقادی» می پردازد و استدلال می کند که این گذار نه یک انتخاب آموزشی، بلکه یک ضرورت دفاعی-فرهنگی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که الگوریتم های رسانه های اجتماعی با اولویت دهی به محتوای پرمخاطب و احساسی، ساختارهایی را ایجاد کرده اند که در آن اخبار جعلی سریع تر از اخبار واقعی منتشر می شوند و دستکاری احساسی به ابزار اصلی کنترل شناختی تبدیل شده است. بر این اساس، مقاله چارچوبی سه سطحی برای آموزش سواد رسانه ای انتقادی ارائه می کند که شامل سطح فردی (مهارت های تفکر انتقادی و راستی آزمایی)، سطح اجتماعی (شبکه های حقیقت یاب و فرهنگ گفت وگوی عقلانی) و سطح نهادی (مسئولیت پذیری پلتفرم ها و اصلاح الگوریتم های انتشار) است. مقاله در پایان بر این نکته تاکید می کند که سواد رسانه ای انتقادی، در تقابل با رویکرد «حفاظتی» سنتی، بر توانمندسازی و مشارکت دموکراتیک شهروندان استوار است

کلیدواژه ها:

سواد رسانه ای انتقادی ، تربیت رسانه ای ، اخبار جعلی ، دستکاری احساسی ، جنگ شناختی ، تفکر انتقادی ، الگوریتم