بررسی تاثیر به کارگیری روش های نوین و تعاملی تدریس بر افزایش انگیزه و بهبود یادگیری زبان انگلیسی دانش آموزان دوره متوسطه اول

پژوهش حاضر با هدف واکاوی همه جانبه تاثیر به کارگیری رویکردهای نوین و الگوهای تعاملی تدریس بر ارتقای انگیزه تحصیلی، تعدیل عوامل بازدارنده روانی و بهبود مولفه های یادگیری زبان انگلیسی در میان دانش آموزان دوره متوسطه اول تدوین شده است. گذر از دیدگاه های سنتی مبتنی بر حفظ و تکرار مکانیکی به سمت پارادایم های سازنده گرایی اجتماعی و تعامل محور، ساختار آموزش زبان را در نظام های آموزشی معاصر دگرگون کرده است. این مقاله با بهره گیری از روش توصیفی–تحلیلی و مرور ادبیات نظری و پژوهش های تجربی داخلی و بین المللی، به تبیین پیوند میان متغیرهای روان شناختی (نظیر نظریه خودتعیین گری، مدل خودانگیزش زبان دوم و فرضیه فیلتر عاطفی) و ابعاد شناختی-عملکردی دانش آموزان می پردازد. تحلیل یافته ها نشان می دهد که اجرای روش های یادگیرنده محور نظیر یادگیری مبتنی بر انجام وظیفه، الگوی کلاس معکوس، بازی وارسازی آموزشی و روش های همیارانه، افزون بر کاهش اضطراب کلامی، موجب افزایش انگیزه درونی، تعمیق درک واژگان و تسلط کاربردی بر ساختارهای دستوری می گردد. در پایان، راهکارهای عملیاتی برای رفع موانع اجرایی در مدارس کشور تبیین شده است.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس تعاملی ، آموزش زبان انگلیسی ، دوره متوسطه اول ، انگیزه پیشرفت ، یادگیری همیارانه ، آموزش مبتنی بر وظیفه ، کلاس معکوس.