سبک های فرزندپروری و پیشرفت تحصیلی نوجوانان در عصر فناوری دیجیتال: بررسی توصیفی نقش تعدیل کننده استفاده از فناوری

مقاله حاضر با هدف بررسی توصیفی رابطه سبک های فرزندپروری و پیشرفت تحصیلی نوجوانان و تبیین نقش احتمالی استفاده از فناوری های دیجیتال به عنوان یک عامل تعدیل کننده، به مرور و تحلیل منابع فارسی و انگلیسی مرتبط می پردازد. یافته های مطالعات پیشین نشان می دهند که سبک فرزندپروری مقتدرانه و ابعاد مطلوب فرزندپروری، از جمله گرمی، حمایت و کنترل مناسب، عموما با پیامدهای تحصیلی و رشدی مطلوب تر همراه هستند. از سوی دیگر، شواهد جدید درباره فناوری دیجیتال نشان می دهد که پیامدهای استفاده از آن بر عملکرد تحصیلی به میزان استفاده محدود نمی شود، بلکه هدف، نوع و زمینه استفاده نیز اهمیت دارد؛ به گونه ای که استفاده آموزشی و هدفمند می تواند فرصت های یادگیری را تقویت کند، درحالی که استفاده افراطی یا عمدتا تفریحی و اجتماعی ممکن است با پیامدهای تحصیلی نامطلوب همراه باشد. همچنین، مفهوم والدگری دیجیتال بر اهمیت نظارت، میانجی گری، گفت وگو، حمایت و الگوسازی والدین در محیط دیجیتال تاکید دارد. بر اساس تلفیق شواهد موجود، می توان استدلال کرد که استفاده از فناوری دیجیتال ممکن است رابطه میان سبک های فرزندپروری و پیشرفت تحصیلی را در نوجوانان تحت تاثیر قرار دهد و شدت این رابطه بسته به کیفیت و هدف استفاده از فناوری متفاوت باشد. ازاین رو، توجه همزمان به سبک فرزندپروری و الگوهای استفاده از فناوری دیجیتال می تواند چارچوب مناسب تری برای فهم پیشرفت تحصیلی نوجوانان در شرایط آموزشی معاصر فراهم کند.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، پیشرفت تحصیلی ، نوجوانان ، فناوری دیجیتال ، والدگری دیجیتال ، استفاده از فناوری ، یادگیری دیجیتال.