رابطه نگرش دانش آموزان نسبت به تربیت بدنی با میزان مشارکت آنان در فعالیت های ورزشی

هدف از پژوهش حاضر تبیین رابطه میان نگرش دانش آموزان به تربیت بدنی و میزان مشارکت آنان در فعالیت های ورزشی است. این مطالعه که از نظر هدف کاربردی و به لحاظ روش شناسی توصیفی همبستگی محسوب می شود، بر جامعه آماری دانش آموزان دوره متوسطه متمرکز است که به شیوه نمونه گیری تصادفی انتخاب شده اند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های استاندارد نگرش و مشارکت ورزشی بودند که روایی آن ها توسط متخصصان و پایایی آن ها با آلفای کرونباخ تایید گردید. برای تحلیل داده ها از مدل های آماری توصیفی و استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد تا متغیرهای پژوهش به دقت بررسی گردند. یافته های حاصل از تحلیل داده ها نشان دهنده وجود رابطه مثبت و معناداری میان نگرش دانش آموزان به تربیت بدنی و میزان مشارکت آنان در فعالیت های ورزشی است. نتایج بیانگر آن است که دانش آموزان با نگرش مثبت تر، سطح بالاتری از مشارکت در فعالیت های ورزشی را از خود نشان می دهند و این متغیر نقش پیش بین در مشارکت ورزشی دارد. بر همین اساس، اتخاذ راهکارهایی جهت جذاب سازی محیط کلاس های ورزش برای ارتقای نگرش دانش آموزان اهمیت بالایی دارد. پیشنهاد می شود دست اندرکاران آموزش وپرورش با تنوع بخشی به برنامه ها، زمینه افزایش انگیزه و مشارکت فعال تر دانش آموزان را فراهم آورند تا سلامت جسمانی و روانی آنان در محیط های آموزشی ارتقا یابد.

کلیدواژه ها:

نگرش نسبت به تربیت بدنی ، مشارکت ورزشی ، دانش آموزان ، فعالیت های ورزشی ، تحلیل رگرسیون.