نقش معلم در ایجاد نگرش مثبت و کاهش اضطراب ریاضی در دانش آموزان

اضطراب ریاضی به عنوان یکی از مهم ترین موانع عاطفی در مسیر یادگیری ریاضیات، توجه پژوهشگران حوزه روان شناسی تربیتی و آموزش ریاضی را به خود جلب کرده است. معلمان به عنوان عاملان اصلی فرآیند آموزش، نقشی کلیدی در شکل دهی نگرش دانش آموزان نسبت به ریاضی و کاهش اضطراب مرتبط با آن ایفا می کنند. شواهد پژوهشی حاکی از آن است که سبک های تدریس حمایتگرانه، ایجاد فضای روانی امن در کلاس، استفاده از بازخورد سازنده، به کارگیری روش های فعال یادگیری و توجه به تفاوت های فردی، همگی می توانند به کاهش اضطراب ریاضی و تقویت نگرش مثبت بیانجامند. در مقابل، سبک های تدریس سنتی، تاکید افراطی بر نمره، مقایسه اجتماعی و واکنش های منفی به خطاهای دانش آموزان، اضطراب ریاضی را تشدید می کنند. پژوهش ها نشان می دهند که اضطراب ریاضی معلمان نیز می تواند به دانش آموزان منتقل شود و چرخه ای معیوب ایجاد کند. مدل های نظری مانند نظریه انتظار-ارزش، نظریه خودکارآمدی و نظریه بار شناختی، چارچوب هایی برای تبیین مکانیزم اثرگذاری معلم فراهم می کنند. راهبردهای عملی شامل ایجاد رابطه مثبت معلم-دانش آموز، طراحی تکالیف متناسب با سطح توانایی، تشویق به پرسش گری، کاهش فشار زمانی و ارائه فرصت های بازنگری است. همچنین توسعه حرفه ای معلمان در زمینه سواد عاطفی و مدیریت اضطراب ضروری به نظر می رسد. مرور حاضر با تحلیل یافته های داخلی و خارجی، به دنبال ارائه چارچوبی جامع از نقش معلم در این فرآیند است. در نهایت، پیشنهادهایی برای پژوهش های آینده و سیاست گذاری آموزشی ارائه می شود. نتیجه گیری کلی آن است که معلم می تواند هم به عنوان منبع اضطراب و هم به عنوان عامل کاهش آن عمل کند و جهت گیری این اثر به نگرش، دانش و مهارت های عاطفی-اجتماعی او بستگی دارد.

کلیدواژه ها:

اضطراب ریاضی ، نگرش مثبت ، نقش معلم ، خودکارآمدی ریاضی ، آموزش ریاضی