چگونه توانستم با استفاده از پروژه های داستان محور، توانایی هنرجویان را در طراحی شخصیت، حالات چهره و فیگورهای روایی تقویت کنم؟

این اقدام پژوهی با هدف تقویت توانایی هنرجویان در طراحی شخصیت، حالات چهره و فیگورهای روایی از طریق استفاده از پروژه های داستان محور در هنرستانی در شهرری انجام شد. بررسی وضعیت اولیه نشان داد که برخی هنرجویان در طراحی شخصیت های دارای هویت بصری مشخص، نمایش احساسات از طریق حالات چهره، ترسیم تناسبات و فیگورهای انسانی و همچنین انتقال مفهوم داستان در قالب تصویر با دشواری هایی مواجه بودند. در برخی موارد، تمرکز بیشتر بر اجرای یک تصویر منفرد باعث می شد ارتباط میان شخصیت، حالت بدن، احساس و فضای داستانی به اندازه کافی مورد توجه قرار نگیرد. به منظور رفع این مسئله، پروژه های داستان محور با محوریت خلق شخصیت، طراحی حالات مختلف چهره، نمایش وضعیت های بدنی و ساخت موقعیت های روایی طراحی و اجرا شد. هنرجویان ابتدا داستان یا موقعیت روایی را تحلیل کرده و سپس ویژگی های شخصیت، حالات احساسی، حرکات بدن، ارتباط شخصیت ها و روند اتفاقات را به صورت تصویری طراحی کردند. استفاده از اتودهای متعدد، طراحی پیوسته یک شخصیت در موقعیت های مختلف، تمرین حالات چهره، طراحی فیگور بر اساس کنش و حرکت و دریافت بازخورد مرحله ای، فرصت بیشتری برای تمرین و اصلاح آثار فراهم کرد. نتایج حاصل از مشاهده فرایند کار، بررسی اتودها و آثار نهایی و گفت وگو با هنرجویان نشان داد که پروژه های داستان محور می توانند به درک بهتر رابطه میان روایت و تصویر، افزایش توانایی شخصیت پردازی، تنوع در نمایش احساسات، بهبود طراحی فیگورهای روایی و افزایش مشارکت هنرجویان در فرایند خلق اثر کمک کنند. این تجربه نشان داد که پیوند دادن آموزش طراحی با روایت و موقعیت های داستانی، زمینه مناسبی برای تبدیل مهارت های فنی طراحی به بیان تصویری هدفمند فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

پروژه های داستان محور ، طراحی شخصیت ، حالات چهره ، طراحی فیگور ، فیگور روایی ، شخصیت پردازی تصویری ، آموزش هنر ، هنرجویان هنرستان ، روایت تصویری ، طراحی هنری