تاثیر کم تحرکی و استفاده از فضای مجازی بر آمادگی جسمانی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر کم تحرکی و استفاده از فضای مجازی بر آمادگی جسمانی دانش آموزان انجام شد. در دهه های اخیر، گسترش فناوری های دیجیتال و تغییر سبک زندگی، موجب کاهش چشمگیر فعالیت بدنی و افزایش رفتارهای کم تحرک در میان کودکان و نوجوانان شده است که پیامدهای منفی متعددی برای سلامت جسمانی و آمادگی جسمانی آنان به همراه داشته است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه هشتم شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که تعداد ۳۲۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه کم تحرکی بین المللی (IPAQ)، پرسشنامه اعتیاد به فضای مجازی یانگ (۱۹۹۸)، آزمون های آمادگی جسمانی (دوی ۵۴۰ متر، دراز و نشست، بارفیکس، انعطاف پذیری و شاخص توده بدنی) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون چندگانه و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین میزان استفاده از فضای مجازی و آمادگی جسمانی رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین بین کم تحرکی و آمادگی جسمانی رابطه منفی و معناداری مشاهده شد .نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که کم تحرکی و استفاده از فضای مجازی به طور مشترک ۴۷ درصد از واریانس آمادگی جسمانی را تبیین می کنند. در مدل یابی معادلات ساختاری، کم تحرکی با ضریب مسیر ۰/۴۲- و استفاده از فضای مجازی با ضریب مسیر ۰/۳۵- بر آمادگی جسمانی اثر معنادار داشتند. همچنین استفاده از فضای مجازی با ضریب مسیر ۰/۵۱ بر کم تحرکی اثر مثبت و معنادار داشت. یافته ها حاکی از آن است که کم تحرکی و استفاده افراطی از فضای مجازی، عوامل خطر مهمی برای افت آمادگی جسمانی دانش آموزان محسوب می شوند. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود برنامه های مداخله ای برای کاهش زمان صفحه نمایش و افزایش فعالیت بدنی دانش آموزان طراحی و اجرا شود. این پژوهش بر ضرورت توجه به سلامت جسمانی دانش آموزان در عصر دیجیتال و نقش خانواده، مدرسه و سیاست گذاران در ترویج سبک زندگی فعال تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

کم تحرکی ، فضای مجازی ، آمادگی جسمانی ، دانش آموزان