رابطه هوش هیجانی و مهارت های اجتماعی با کیفیت زندگی مدرسه ای دانش آموزان دارای اختلال یادگیری

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه هوش هیجانی و مهارت های اجتماعی با کیفیت زندگی مدرسه ای دانش آموزان دارای اختلال یادگیری در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری مراکز آموزشی شهرستان های استان تهران بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای تعداد ۲۲۰ دانش آموز انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه هوش هیجانی بار-آن، مقیاس مهارت های اجتماعی ماتسون و پرسشنامه کیفیت زندگی در مدرسه اندرسون و بروک بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که بین هوش هیجانی و کیفیت زندگی مدرسه ای رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین بین مهارت های اجتماعی و کیفیت زندگی مدرسه ای نیز رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که هوش هیجانی و مهارت های اجتماعی به طور مشترک حدود ۴۲ درصد از واریانس کیفیت زندگی مدرسه ای را تبیین می کنند. از میان مولفه های هوش هیجانی، روابط بین فردی و مدیریت استرس بیشترین سهم را در پیش بینی کیفیت زندگی مدرسه ای داشتند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که تقویت هوش هیجانی و مهارت های اجتماعی می تواند به بهبود کیفیت زندگی مدرسه ای دانش آموزان دارای اختلال یادگیری کمک کند. پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی و مداخله ای مبتنی بر آموزش هوش هیجانی و مهارت های اجتماعی برای این دانش آموزان طراحی و اجرا شود.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، مهارت های اجتماعی ، کیفیت زندگی مدرسه ای ، اختلال یادگیری ، دانش آموزان