نقش معلم به عنوان تسهیل گر یادگیری

دگرگونی های شتابان در ساختار فناوری اطلاعات، رویکردهای نوین روان شناسی شناختی و گسترش دسترسی آزاد به محتوای علمی، پارادایم سنتی آموزش را با چالشی بنیادین روبرو ساخته است. الگوی آموزش سنتی که در آن معلم به عنوان «تنها مرجع دانایی» و انتقال دهنده یک سویه مفاهیم عمل می کرد، کارایی خود را در پرورش نسل جدید از دست داده است. این مقاله با رویکردی پژوهش محور، تحلیلی و کاربردی به بررسی هویت نوین معلم در نقش «تسهیل گر یادگیری» (Learning Facilitator) می پردازد. در این مطالعه، چارچوب های نظری زیربنایی (ساختن گرایی پیاژه و ویگوتسکی، یادگیری تجربی دیویی و نظریه خودتعیین گری دسی و رایان)، ویژگی ها و ابعاد شخصیتی معلم تسهیل گر، مهارت های محوری در کلاس درس، سازوکارهای ایجاد انگیزش درونی، چالش های عملیاتی در بستر نظام های آموزشی موجود و راهکارهای غلبه بر آنها بررسی شده اند. نتایج نشان می دهد که تسهیل گری آموزشی نه به معنای کاستن از اهمیت معلم، بلکه به معنای ارتقای نقش او به سطح «معمار تجارب یادگیری»، «مدیر فضای روان شناختی» و «کاتالیزور خودتنظیمی یادگیرندگان» است.

کلیدواژه ها:

تسهیل گری آموزشی ، یادگیری دانش آموزمحور ، سازنده گرایی ، انگیزش درونی ، پویایی گروهی ، پژوهش در عمل ، ارزشیابی تکوینی.