نقش خیاطی در بهبود اعتماد به نفس و خودباوری افراد

خیاطی به عنوان یکی از فعالیت های مهارتی، هنری و خلاقانه، علاوه بر تولید محصولات کاربردی، می تواند در رشد ابعاد روان شناختی و اجتماعی افراد نیز نقش داشته باشد. هدف پژوهش حاضر، بررسی مروری نقش خیاطی در بهبود اعتمادبه نفس، خودباوری، خودکارآمدی، کاهش استرس، تقویت هویت و توسعه مهارت های فردی و اجتماعی است. در این مطالعه، پژوهش های داخلی مرتبط با آموزش و فعالیت های خیاطی و همچنین مطالعات خارجی درباره صنایع دستی، فعالیت های نساجی و مداخلات مبتنی بر صنایع دستی بررسی شده اند. شواهد پژوهشی نشان می دهد که فرایند یادگیری خیاطی از طریق ایجاد فرصت برای کسب مهارت، تجربه موفقیت، تولید محصول ملموس، دریافت بازخورد و افزایش استقلال فردی می تواند زمینه تقویت احساس شایستگی و خودکارآمدی را فراهم کند. همچنین ماهیت خلاقانه خیاطی امکان ابراز فردیت و سلیقه را فراهم کرده و از این طریق می تواند با شکل گیری هویت فردی ارتباط داشته باشد. از سوی دیگر، تمرکز بر فرایند دوخت، کاهش اشتغال ذهنی و ایجاد احساس غرق شدگی در فعالیت می تواند در کاهش استرس و بهبود خلق موثر باشد. پژوهش های جدید درباره مداخلات صنایع دستی نیز بهبود کوتاه مدت در متغیرهایی مانند اعتمادبه نفس، خودکارآمدی، خلق، بهزیستی و رضایت از زندگی را گزارش کرده اند، اگرچه درباره آثار بلندمدت هنوز به پژوهش های دقیق تری نیاز است. بنابراین، خیاطی را می توان نه تنها یک مهارت فنی و شغلی، بلکه ظرفیتی آموزشی، هنری و روان شناختی برای تقویت خودباوری و اعتمادبه نفس افراد دانست.

کلیدواژه ها:

خیاطی ، اعتمادبه نفس ، خودباوری ، خودکارآمدی ، هویت فردی ، صنایع دستی