«خداحافظی با تخته سیاه؛ سفر از آموزش سنتی به یادگیری فراگیر دیجیتال»

در عصر تحولات شتابان فناوری، گذار از پارادایم های آموزشی سنتی معلم محور به سوی مدل های یادگیری دیجیتال، دیگر نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی برای تحقق عدالت آموزشی است. مقاله حاضر با هدف واکاوی فرآیند تحول از ابزارهای کلاسیک آموزشی، نمادین شده در «تخته سیاه»، به سمت اکوسیستم های یادگیری فراگیر دیجیتال تدوین شده است. پژوهش حاضر با استفاده از روش تحلیل کیفی و مرور اسنادی، چالش های ساختاری نظام آموزشی در مواجهه با ابزارهای نوین را بررسی کرده و بر این فرض تاکید می ورزد که دیجیتالی شدن صرف، لزوما به معنای ارتقای کیفیت یا تحقق آموزش فراگیر نیست. نتایج پژوهش نشان می دهد که گذار موفق، نیازمند «سواد دیجیتال انتقادی» برای معلمان، طراحی محتوای مناسب سازی شده برای دانش آموزان با نیازهای متفاوت و بازنگری در ساختارهای اداری-آموزشی (نظیر سامانه های جامع مدیریتی) است. این مقاله در نهایت، مدلی از یادگیری ترکیبی (Blended Learning) را پیشنهاد می دهد که در آن فناوری به عنوان تسهیل گر عدالت آموزشی، نه ابزاری برای انحصار یا شکاف دیجیتالی بیشتر، ایفای نقش می کند.