بررسی نقش فناوری های غوطه ورکننده در بهبود یادگیری مفهومی، حافظه بلندمدت و انتقال دانش دانش آموزان

فناوری های غوطه ورکننده در سال های اخیر به عنوان یکی از رویکردهای نوین در طراحی محیط های یادگیری مورد توجه قرار گرفته اند و قابلیت ایجاد تجربه های آموزشی تعاملی، چندحسی و نزدیک به موقعیت های واقعی را فراهم ساخته اند. واقعیت مجازی، واقعیت افزوده و محیط های شبیه سازی شده می توانند شرایطی ایجاد کنند که دانش آموز به جای دریافت منفعل اطلاعات، با محتوای آموزشی تعامل داشته باشد و از طریق مشاهده، کاوش و تجربه به ساخت دانش بپردازد. هدف این مطالعه بررسی نقش فناوری های غوطه ورکننده در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان با تاکید بر سه مولفه اساسی یادگیری یعنی فهم مفهومی، حافظه بلندمدت و انتقال دانش است. در این رویکرد، یادگیری مفهومی به توانایی دانش آموز در درک روابط میان مفاهیم و ایجاد معنای عمیق از محتوای آموزشی اشاره دارد، حافظه بلندمدت بر ماندگاری و قابلیت بازیابی آموخته ها در طول زمان تمرکز دارد و انتقال دانش بیانگر توانایی استفاده از آموخته ها در موقعیت ها و مسائل جدید است. فناوری های غوطه ورکننده با ارائه بازنمایی های سه بعدی و تعاملی می توانند مفاهیم انتزاعی را ملموس تر کرده، تجربه یادگیری را معنادارتر سازند و فرصت بیشتری برای مشارکت فعال دانش آموز فراهم آورند. محیط های غوطه ورکننده، در صورت طراحی مناسب، می توانند به تقویت درگیری شناختی، افزایش تعامل با محتوا و ایجاد ارتباط میان دانش نظری و تجربه عملی کمک کنند. تجربه چندحسی و مشارکت فعال می تواند زمینه مناسبی برای رمزگذاری و یادآوری اطلاعات ایجاد کند و محیط های شبیه سازی شده نیز امکان تمرین کاربرد دانش در شرایط متفاوت را فراهم می کنند.

کلیدواژه ها:

فناوری های غوطه ورکننده ، یادگیری مفهومی ، حافظه بلندمدت ، انتقال دانش ، دانش آموزان