توجه به آسایش حرارتی به منظور ارتقای کیفیت معماری فضا و جلب رضایت در شهرها

در دهه های اخیر، افزایش مصرف انرژی در بخش ساختمان، تشدید آلودگی های زیست محیطی و کاهش کیفیت شرایط زیستی در فضاهای مسکونی، ضرورت توجه به معماری پایدار را بیش از پیش نمایان ساخته است. ساختمان های مسکونی به عنوان یکی از مهم ترین مصرف کنندگان انرژی، نقش قابل توجهی در تولید گازهای گلخانه ای و شکل گیری پیامدهای نامطلوب زیست محیطی دارند. از سوی دیگر، تامین آسایش حرارتی ساکنان به عنوان یکی از مولفه های اصلی کیفیت محیط داخلی، مستقیما بر سلامت، رضایت و بهره وری کاربران اثرگذار است. همچنین با توجه به اینکه فضای عمومی در زندگی امروزی در برگیرنده بخش عظیمی از فعالیت های روزمره است. یکی از مهمترین اصول طراحی آن، توجه به آسایش حرارتی به منظور ارتقای کیفیت فضا و جلب بیشتر رضایت کاربران است. به دلیل تفاوت های اقلیمی موجود در فضای باز و بسته، به روشی متفاوت جهت اندازه گیری آسایش حرارتی محیط های باز نیاز است؛ که از تلفیق شاخص "دمای متوسط تابشی" با ملاحظه تاثیر رطوبت، دما، تابش های مستقیم، غیر مستقیم و وزش باد و شاخص های مربوط به خصوصیات فردی کاربر نظیر جنسیت، سن، نوع فعالیت و پوشش، برای محاسبه "دمای معادل فیزیولوژیکی" به دست آمده است. در نتیجه می توان گفت آسایش حرارتی با احساس رضایت و خشنودی از دمای اطراف تعریف می شود میزان فعالیت بدنی و لباس, عامل اقلیمی مانند دمای هوا و سرعت حرکت هوا و رطوبت هوا, پارامترهای اساسی تاثیرگذار در مطلوب بودن حرارت برای بشر هستند. نامطلوب بودن منجر به احساس شدید گرما و سرما در اکثر افراد می شود.

کلیدواژه ها:

آسایش حرارتی ، ارتقای کیفیت ، معماری ، رضایت