واکاوی بررسی رابطه بین نقش میانجی استرس تحصیلی و عملکرد تحصیلی در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف واکاوی و بررسی رابطه بین استرس تحصیلی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان و شناسایی نقش میانجی متغیرهای روان شناختی و انگیزشی در این میان انجام شده است. استرس تحصیلی به عنوان یکی از پدیده های شایع در میان دانش آموزان، پیامدهای متعددی بر ابعاد شناختی، عاطفی و رفتاری آنان بر جای می گذارد و می تواند عملکرد تحصیلی را تحت تاثیر قرار دهد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی است و با استفاده از رویکرد میانجی گری به تحلیل داده ها می پردازد. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقاطع مختلف تحصیلی بوده و نمونه گیری به شیوه تصادفی طبقه ای انجام شده است. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد استرس تحصیلی و عملکرد تحصیلی است که روایی و پایایی آن ها مورد تایید قرار گرفته است. بر اساس یافته های پژوهش، استرس تحصیلی با عملکرد تحصیلی رابطه منفی و معناداری دارد و متغیرهایی نظیر خودکارآمدی، انگیزش تحصیلی و راهبردهای مقابله ای نقش میانجی معناداری در این رابطه ایفا می کنند. به عبارت دیگر، استرس تحصیلی از طریق کاهش خودکارآمدی و انگیزش درونی و نیز به کارگیری راهبردهای مقابله ای ناکارآمد، عملکرد تحصیلی دانش آموزان را تضعیف می کند. در مقابل، دانش آموزانی که از سطح بالاتری از مهارت های مقابله ای و حمایت اجتماعی برخوردارند، قادرند اثرات منفی استرس تحصیلی را تعدیل کرده و عملکرد مطلوب تری ارائه دهند. نتایج این پژوهش می تواند زمینه ساز طراحی برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی موثر در جهت کاهش استرس تحصیلی و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان باشد

کلیدواژه ها:

استرس تحصیلی ، عملکرد تحصیلی ، نقش میانجی ، خودکارآمدی ، انگیزش تحصیلی ، راهبردهای مقابله ای ، دانش آموزان.