نقش مهارت های حل مسئله اجتماعی در پیش بینی سازگاری روانی-اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مهارت های حل مسئله اجتماعی در پیش بینی سازگاری روانی-اجتماعی دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی-پیش بینی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به تعداد ۱۲۰,۰۰۰ نفر بود. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۳۸۰ دانش آموز (۱۹۵ دختر و ۱۸۵ پسر) انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه حل مسئله اجتماعی-تجدیدنظرشده (SPSI-R) و پرسشنامه سازگاری روانی-اجتماعی بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه به روش گام به گام تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین جهت گیری مثبت به مسئله و سبک منطقی با سازگاری روانی-اجتماعی رابطه مثبت معنادار و بین جهت گیری منفی به مسئله و سبک های اجتنابی و تکانشی/بی دقت با سازگاری روانی-اجتماعی رابطه منفی معنادار وجود دارد (p < ۰.۰۱). نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که جهت گیری منفی به مسئله (β = -۰.۳۱)، سبک اجتنابی (β = -۰.۲۲) و جهت گیری مثبت به مسئله (β = ۰.۱۹) به ترتیب بیشترین سهم را در پیش بینی سازگاری روانی-اجتماعی داشتند و در مجموع ۳۸ درصد از واریانس سازگاری روانی-اجتماعی را تبیین کردند. یافته ها حاکی از آن است که ارتقای مهارت های حل مسئله اجتماعی می تواند به عنوان راهبردی موثر در بهبود سازگاری روانی-اجتماعی دانش آموزان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

حل مسئله اجتماعی ، سازگاری روانی-اجتماعی ، دانش آموزان ، جهت گیری به مسئله ، سبک های حل مسئله