برسی توانایی سیستم آموزشی فعلی در پرورش خلاقیت دانش آموزان

در عصر نوآوری و تحولات سریع، خلاقیت به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های قرن بیست و یکم شناخته می شود. نظام های آموزشی باید قادر باشند محیطی فراهم کنند که در آن خلاقیت دانش آموزان شکوفا شود. مقاله حاضر با هدف بررسی توانایی سیستم آموزشی فعلی در پرورش خلاقیت دانش آموزان تدوین شده است. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای مصاحبه ها و مطالعات میدانی بوده و یافته ها نشان می دهند که ساختار متمرکز، محتوای درسی ایستا، روش های ارزشیابی سنتی و کمبود آموزش معلمان در زمینه خلاقیت از عوامل بازدارنده هستند. در پایان، راهکارهایی برای ارتقای این ظرفیت در نظام آموزشی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

خلاقیت ، سیستم آموزشی ، دانش آموز ، روش تدریس ، ارزشیابی ، نوآوری