بررسی رابطه سواد هیجانی والدین با اضطراب تحصیلی و اعتمادبه نفس آموزشی دانش آموزان

هدف بنیادین این پژوهش، بررسی و تبیین رابطه ابعاد مختلف سواد هیجانی والدین با اضطراب تحصیلی و اعتمادبه نفس آموزشی دانش آموزان است. نهاد خانواده نخستین پایگاه تکوین الگوهای شناختی، رفتاری و عاطفی فرزندان محسوب می شود و کیفیت تعاملات والد-فرزندی بستری اساسی برای شکل گیری مهارت های سازگاری تحصیلی پدید می آورد. روند انجام این مطالعه بر مبنای رویکرد توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر گردآوری و تحلیل نظام مند یافته های پژوهشی و چارچوب های نظری پیشین سازمان یافته است؛ بدین ترتیب که ادبیات نظری موجود در گستره روان شناسی تحولی، عصب روان شناسی تربیتی و الگوهای کارکرد خانواده به دقت واکاوی شده و همبستگی مولفه هایی همچون خودآگاهی عاطفی، نظم جویی هیجان، همدلی و مهارت های ارتباطی والدین با متغیرهای درگیری تحصیلی فرزندان سنجیده شده است. شواهد تحلیلی نشان می دهد ادراک، بازشناسی و پردازش درست عواطف توسط والدین، سهم تعیین کننده ای در کاهش سطوح بازدارنده اضطراب امتحان و افت عملکرد تحصیلی ایفا می کند و از سوی دیگر به شکوفایی خودپنداره، حس خودکارآمدی و خودارزشمندی تحصیلی فرزندان می انجامد. برآیند بررسی های نظری و استنادی نمایانگر آن است که تقویت سواد عاطفی خانواده نه تنها یک متغیر کمکی در محیط خانه، بلکه زیرساختی عصب شناختی و انگیزشی است که تاب آوری تحصیلی را بالا برده و مانع از شکل گیری اضطراب فلج کننده و فرسودگی شناختی فراگیران در تکالیف آموزشی می شود؛ از این رو سیاست گذاری های کلان نظام تعلیم و تربیت باید بر آموزش هم زمان والدین و فرزندان در حوزه شایستگی های هیجانی متمرکز گردد.

کلیدواژه ها:

سواد هیجانی ، اضطراب تحصیلی ، اعتمادبه نفس آموزشی