تبیین تاثیر روش های تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی بر یادگیری دانش آموزان با میانجی گری مشارکت تحصیلی و خودتنظیمی یادگیری

گسترش هوش مصنوعی و فناوری های هوشمند، الگوهای سنتی تدریس و یادگیری را با تغییرات اساسی مواجه ساخته و ضرورت بازاندیشی در چگونگی طراحی و اجرای فرایندهای آموزشی را افزایش داده است. اگرچه روش های تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی می توانند از طریق شخصی سازی آموزش، ارائه بازخورد فوری، افزایش تعامل و متناسب سازی فعالیت های یادگیری، زمینه ارتقای یادگیری دانش آموزان را فراهم کنند، اما میزان اثربخشی آنها ممکن است به متغیرهای شناختی و رفتاری یادگیرندگان وابسته باشد. پژوهش حاضر با هدف تبیین الگوی تاثیر روش های تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی بر یادگیری دانش آموزان با میانجی گری مشارکت تحصیلی و خودتنظیمی یادگیری انجام شد. پژوهش از نظر رویکرد، کمی و از نظر طرح، توصیفی همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل ۱۴۵ دانش آموز بود که ۱۲۰ نفر از آنان با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه روش های تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی، مقیاس مشارکت تحصیلی، پرسشنامه خودتنظیمی یادگیری و ابزار سنجش یادگیری بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد روش های تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی اثر مستقیم و معناداری بر یادگیری دانش آموزان دارند. همچنین، این روش ها با مشارکت تحصیلی و خودتنظیمی یادگیری رابطه مثبت و معناداری داشتند و هر دو متغیر مشارکت تحصیلی و خودتنظیمی یادگیری در رابطه میان روش های تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی و یادگیری نقش میانجی معناداری ایفا کردند. یافته ها نشان می دهد اثربخشی آموزشی هوش مصنوعی صرفا به قابلیت فناورانه ابزارها وابسته نیست، بلکه نحوه ادغام آنها در روش تدریس و میزان فعال سازی فرایندهای شناختی، رفتاری و فراشناختی دانش آموزان اهمیت اساسی دارد. بر این اساس، مدیران مدارس و معلمان می توانند با توسعه شایستگی های حرفه ای مرتبط با هوش مصنوعی و طراحی محیط های یادگیری تعاملی، زمینه استفاده هدفمند، اخلاقی و آموزشی از این فناوری را فراهم کنند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، روش های تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی ، یادگیری دانش آموزان ، مشارکت تحصیلی ، خودتنظیمی یادگیری ، فناوری آموزشی