بن مایه های پایداری در اشعار عبدالرحیم محمود و نصرالله مردانی براساس نظریه دوگانگی لوی اشتراوس

ادبیات تطبیقی یکی از شاخه ها جدید نقد ادبی است که به واسطه آن امکان بررسی تطبیقی ادبیات ملت های مختلف را فراهم کرد .نزدیکی فرهنگ عربی و فارسی باعث همگونی ادبیات دو ملت و باعث ظهور و شکوفایی شاعران بسیاری شده که دارای اندیشه و ذهن شعری برابر باشند .و این اشتراکات در مضامین مختلف سیاسی و اجتماعی منعکس شده این اشتراکات در دوره مشروطیه در ایران و دوره مقاومت در فلسطین به وفور دیده شد .شعر مقاومت در قلمرو ادبیات متعهد قرار میگیرد چرا که برخوردار از اصل تعهد یعنی دو کشور ایران و فلسطین با توجه به « در جریانات سیاسی و اجتماعی جامعه و موضعگیری در قبال آن موقعیت سیاسی و دینی مشابه» در طول تاریخ مبارزاتی خود همواره در برابر استبداد داخلی و استعمار خارجی ایستادگی کرده اند . در این راستا سعی می شود بن مایه های پایداری و نطریه اشتراوس مثل رابطه دال و مدلول، جایگاه اسطوره ها در جامعه، نقش سوژه بررسی شوند. ؛ عبدالرحیم محمود و نصرالله مردانی، دو ادیب بزرگ فلسطین و ایران نیز به شدت از ادبیات مذکور متاثر بودند. از این رو شباهتهایی در گرایش های سیاسی، معانی و مضامین موجود در اشعار این دو شاعر شده است. پژوهش حاضر گذشته از تبیین جایگاه ادبی این دو شاعر که از چهره های سرشناس و متعهد در ادبیات معاصر ایران و فلسطین به شمار میروند و اشعارشان در سیر روند مبارزات سیاسی تاثیر چشمگیری داشته است. بنابراین ما در این پژوهش برآنیم تا به روش توصیفی تحلیل به بررسی تطبیقی اشعار پایداری نصرالله مردانی وعبدالرحیم محمود بپردازیم .

کلیدواژه ها:

ادبیات تطبیقی ، بن مایه های پایداری ، نصرالله مردانی ، عبدالرحیم محمود