تاثیر رویکرد حل مسئله مشارکتی بر جوروانی کلاس و رفتارهای جامعه یار دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر رویکرد حل مسئله مشارکتی بر جوروانی کلاس و رفتارهای جامعه یار دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری را کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول یک منطقه آموزشی تشکیل دادند که از میان آن ها، ۶۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جای دهی شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه جوروانی کلاس درس و پرسشنامه رفتارهای جامعه یار بود که روایی و پایایی آن ها مورد تایید قرار گرفت. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش به رویکرد حل مسئله مشارکتی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل آموزش های مرسوم و متداول را دریافت کردند. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی شامل آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیری (ANCOVA) و چندمتغیری (MANCOVA) با استفاده از نرم افزار آماری SPSS استفاده شد. یافته های حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری میان میانگین نمرات گروه های آزمایش و کنترل در متغیرهای جوروانی کلاس و رفتارهای جامعه یار وجود دارد (۰/۰۱>P). بدین معنا که رویکرد حل مسئله مشارکتی توانسته است همبستگی، صمیمیت و مشارکت کلاسی را به طور معناداری ارتقا داده و تنش و رقابت مخرب را کاهش دهد. همچنین نتایج حاکی از افزایش رفتارهای جامعه یار نظیر همدلی، کمک رسانی، تسهیم منابع و مسئولیت پذیری در بین دانش آموزان گروه آزمایش بود. در نتیجه، به کارگیری این رویکرد تعاملی می تواند بستری حمایتی و پویا در فضای کلاس ایجاد کرده و نقش موثری در پرورش شایستگی های اجتماعی و بهبود جو روانی ایفا نماید؛ لذا پیشنهاد می شود معلمان از این شیوه فعال در فرایند یاددهی-یادگیری بهره گیرند.

کلیدواژه ها:

حل مسئله مشارکتی ، جوروانی کلاس ، رفتارهای جامعه یار ، دانش آموزان ، آموزش تعاملی