پیش بینی درگیری تحصیلی بر اساس تنظیم هیجان و خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول شهر اصفهان

هدف: پژوهش حاضر با هدف پیش بینی درگیری تحصیلی بر اساس تنظیم هیجان و خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول شهر اصفهان انجام شد. روش: این پژوهش توصیفی-همبستگی بر روی ۳۸۸ دانش آموز دختر که با نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند، اجرا گردید. داده ها با استفاده از پرسشنامه های درگیری تحصیلی ریو، تنظیم هیجان گراس و جان و خودکارآمدی تحصیلی مورگان و جینکز جمع آوری و با روش های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که ارزیابی مجدد هیجانی با درگیری تحصیلی رابطه مثبت (۰/۴۱) و سرکوبی هیجانی رابطه منفی (۰/۲۹-) دارد. خودکارآمدی تحصیلی نیز با درگیری تحصیلی همبستگی مثبت معناداری داشت (۰/۵۲). تحلیل رگرسیون نشان داد که دو متغیر خودکارآمدی و تنظیم هیجان، ۴۲ درصد از واریانس درگیری تحصیلی را پیش بینی می کنند که در این میان خودکارآمدی با ضریب بتای ۰/۳۸ بیشترین سهم را داشت. نتیجه گیری: خودکارآمدی تحصیلی و تنظیم هیجان، نقش کلیدی در پیش بینی درگیری تحصیلی دانش آموزان دختر دارند و توجه به آن ها در برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی ضروری است.

کلیدواژه ها:

درگیری تحصیلی ، تنظیم هیجان ، خودکارآمدی تحصیلی ، دانش آموزان دختر