مقایسه تاثیر تربیت بدنی در فضای باز (طبیعت گردی حرکتی) با فضای بسته (سالن) بر کاهش سطح کورتیزول و اضطراب

هدف: مقایسه تاثیر یک جلسه فعالیت بدنی یکسان در دو محیط متفاوت (فضای باز طبیعی در برابر سالن سرپوشیده) بر کاهش سطح کورتیزول بزاقی و اضطراب دانشجویان. روش: ۳۰ دانشجوی غیرورزشکار به طور تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره قرار گرفتند و برنامه ۴۵ دقیقه ای پیاده روی سریع و حرکات کششی را در طبیعت یا سالن اجرا کردند. کورتیزول بزاقی و اضطراب حالت (پرسشنامه اشپیلبرگر) پیش و پس از مداخله اندازه گیری شد. یافته ها: هر دو مداخله موثر بودند، اما کاهش کورتیزول و اضطراب در گروه طبیعت گردی به طور معنی داری بیشتر از گروه سالن بود (۰٫۰۵ > P). نتیجه گیری: طبیعت گردی حرکتی به دلیل اثرات ترمیمی هم زمان حرکت و مواجهه با طبیعت، اثربخشی فراتری دارد و گنجاندن آن در برنامه های تربیت بدنی دانشگاه ها توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

تربیت بدنی ، فضای باز ، طبیعت گردی حرکتی ، کورتیزول ، اضطراب ، سالن ورزشی