تاثیربرنامه های تقویت خلاقیت ومهارت های اجتماعی برکاهش رفتارهای پرخطر

دوره نوجوانی و تحصیل در مدرسه یکی از حساس ترین و سرنوشت سازترین مراحل تحول روانی، هیجانی و اجتماعی انسان به شمار می رود؛ برهه ای که با دگرگونی های عمیق زیستی و شناختی همراه بوده و افراد را در معرض آسیب پذیری های گوناگون و بروز رفتارهای پرخطر نظیر گرایش به دخانیات، خشونت، رفتارهای تکانشگری، افت تحصیلی و فرار از منزل قرار می دهد. هدف بنیادین پژوهش حاضر، تحلیل جامع و ساختاریافته پیرامون تاثیر برنامه های تقویت خلاقیت و مهارت های اجتماعی بر کاهش رفتارهای پرخطر دانش آموزان است. شیوه و روند پژوهش در این مطالعه بر مبنای رویکرد توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند اسناد، نظریه ها و شواهد پژوهشی موجود بنا نهاده شده است. بدین منظور، با واکاوی الگوهای نظری و مدل های تجربی حوزه روان شناسی سلامت، روان شناسی شناختی و جامعه شناسی تربیتی، به بررسی چگونگی کارکرد تفکر واگرا، حل مسئله خلاق، مهارت های ارتباطی، خودتنظیمی، ابراز وجود و جرئت ورزی در تعدیل هیجانات منفی و مهار گرایش به موقعیت های آسیب زا پرداخته شد. یافته های تحلیلی نشان می دهد که فقدان راهبردهای انطباقی و ناتوانی در تعاملات اجتماعی سازنده، ریشه اصلی گرایش نوجوانان به رفتارهای نابهنجار برای جبران سرخوردگی ها یا فشارهای گروه همسالان است. در مقابل، تقویت خلاقیت از طریق انعطاف پذیری ذهنی و خلق گزینه های رفتاری نوآورانه، و پرورش مهارت های اجتماعی از طریق افزایش هوش بین فردی و تاب آوری، سبب ایجاد یک سپر دفاعی روان شناختی نیرومند در برابر محرک های پرخطر شده و الگوهای زیستی و اجتماعی سالم را در مدارس تثبیت می نماید.

کلیدواژه ها:

خلاقیت ، مهارت های اجتماعی ، رفتارهای پرخطر