نقش آموزش ابتدایی در پرورش تاب آوری کودکان در مواجهه با بحران های اجتماعی

پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین نقش آموزش ابتدایی در پرورش و تقویت تاب آوری کودکان هنگام مواجهه با بحران های اجتماعی به رشته تحریر درآمده است. این مطالعه از حیث رویکرد کیفی و به روش توصیفی-تحلیلی با بهره گیری از شیوه سنتزپژوهی و مرور اسنادی منابع معتبر علمی، پایگاه های داده و اسناد تحولی بالادستی آموزش و پرورش به انجام رسیده است. روند گردآوری داده ها مبتنی بر فیش برداری هدفمند از پژوهش ها و نظریه های روان شناختی-تربیتی در حوزه مدیریت بحران و تاب آوری کودکان دبستان بوده و مدل تحلیل مطالب بر پایه تکنیک تحلیل مضمون (تماتیک) و استخراج مولفه های راهبردی شکل گرفته است. یافته های تحلیل نشان می دهد که محیط آموزشی دوره ابتدایی از طریق چهار سازوکار کلیدی شامل ارتقای هوش هیجانی، آموزش مهارت های حل مسئله، تقویت پیوندهای اجتماعی در کلاس درس و بهره گیری از روش های تدریس مشارکتی و بازی محور، نقش تعیین کننده ای در کاهش آسیب پذیری روانی نوآموزان دارد. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که تلفیق برنامه های درسی متمرکز بر سازگاری اجتماعی با شیوه های مدیریت حمایتی کلاس و توانمندسازی معلمان ابتدایی، ظرفیت روانی دانش آموزان را برای تاب آوری موثر، مهار استرس های جمعی و بازگشت به تعادل پس از بحران های اجتماعی به طور معناداری افزایش می دهد؛ لذا بازطراحی سرفصل های تربیتی با محوریت تاب آوری هیجانی-اجتماعی ضرورتی انکارناپذیر در مقطع ابتدایی به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

آموزش ابتدایی ، تاب آوری کودکان ، بحران های اجتماعی ، مهارت های اجتماعی-هیجانی ، مدیریت کلاس درس