نقش فناوری های آموزشی در تقویت عملکرد تحصیلی، مهارتهای اجتماعی و رفتاری دانش آموزان

گسترش فناوری های آموزشی در نظام های تعلیم و تربیت، زمینه های تازه ای را برای بهبود فرایند یاددهی یادگیری و پاسخ گویی به نیازهای متنوع دانش آموزان فراهم کرده است. فناوری های آموزشی با ایجاد محیط های یادگیری تعاملی، دسترسی آسان تر به منابع آموزشی، امکان ارائه محتوای چندرسانه ای و فراهم کردن فرصت مشارکت فعال، می توانند فراتر از انتقال دانش، بر ابعاد مختلف رشد دانش آموزان اثرگذار باشند. هدف این مقاله بررسی نقش فناوری های آموزشی در تقویت عملکرد تحصیلی، مهارت های اجتماعی و رفتارهای دانش آموزان است. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که استفاده هدفمند و برنامه ریزی شده از فناوری آموزشی می تواند به افزایش انگیزه یادگیری، بهبود مشارکت دانش آموزان، تقویت خودتنظیمی، افزایش فرصت های تمرین و بازخورد و در نتیجه ارتقای عملکرد تحصیلی منجر شود. همچنین، محیط های یادگیری دیجیتال و فعالیت های مشارکتی مبتنی بر فناوری، در صورت طراحی صحیح، ظرفیت تقویت ارتباط موثر، همکاری، مسئولیت پذیری، مشارکت اجتماعی و رعایت قواعد جمعی را دارند. با این حال، آثار مثبت فناوری به شیوه استفاده از آن، سطح سواد دیجیتال معلمان و دانش آموزان، کیفیت محتوا، میزان نظارت و تناسب فناوری با اهداف آموزشی وابسته است. بنابراین فناوری آموزشی زمانی می تواند به ابزاری موثر برای رشد همه جانبه دانش آموزان تبدیل شود که در چارچوب اهداف تربیتی و آموزشی و با مدیریت صحیح مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، عملکرد تحصیلی ، مهارت های اجتماعی ، رفتار دانش آموزان ، یادگیری دیجیتال ، آموزش تعاملی ، سواد دیجیتال ، دانش آموزان