بررسی تاثیر آموزش های مشاوره ای-تربیتی بر مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان

مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان یکی از مولفه های کلیدی در تربیت نسل آگاه و متعهد به حفاظت از منابع طبیعی است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر آموزش های مشاوره ای-تربیتی بر مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان در قبال منابع طبیعی انجام شد. هدف اصلی، تبیین علل این ناکارآمدی بر اساس شواهد تجربی و نیز تبیین ضرورت بازاندیشی اساسی در روش های تربیتی به منظور کاهش شکاف آگاهی-رفتار است. روش پژوهش، مرور و تحلیل یافته های حاصل از مطالعات میدانی انجام شده در جوامع دانش آموزی و دانشجویی کشور بوده است. یافته ها نشان می دهد که علیرغم نگرش نسبتا بالای فراگیران، دانش آنان محدود و عمدتا از رسانه های غیررسمی تامین می شود و مسئولیت پذیری، سهم ناچیزی در تبیین رفتارهای عملی دارد. در مقابل، مولفه های روان شناختی همچون امید و خودکارآمدی می توانند مسئولیت پذیری را به طور غیرمستقیم تقویت کنند. نتیجه گیری آنکه غفلت از ابعاد عاطفی، عاملیت و مهارت های عملی، موجب ناتوانی آموزش های موجود شده و ضرورت جایگزینی آن ها با مداخلات مشاوره ای-تربیتی چندبعدی احساس می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش های مشاوره ای-تربیتی ، مسئولیت پذیری زیست محیطی ، دانش آموزان ، حفاظت از محیط زیست.