طراحی و دوخت پایدار؛ راهکارهای آموزش استفاده بهینه از پارچه و کاهش ضایعات در هنرستان

با توجه به بحران های زیست محیطی ناشی از تولید انبوه در صنعت پوشاک، بازنگری در الگوهای آموزشی هنرستان های حوزه مد و پوشاک به یک ضرورت مبرم تبدیل شده است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی، به بررسی راهکارهای ارتقای «طراحی و دوخت پایدار» در برنامه های درسی هنرستان می پردازد. تمرکز اصلی این نوشتار بر گذار از الگوهای سنتی الگوگذاری به سمت تکنیک های «طراحی بدون ضایعات» (Zero−Waste DesignZero-Waste\ DesignZero−Waste Design)، مدیریت هوشمند متریال و بازیافت خلاقانه (UpcyclingUpcyclingUpcycling) است. یافته های تحلیل نشان می دهد که ادغام مفاهیم اقتصاد چرخشی در فرآیند آموزش، از طریق اصلاح متدولوژی الگوگذاری، استفاده از الگوریتم های بهینه سازی برش (Marker MakingMarker\ MakingMarker Making) و آموزش مدیریت پسماند در کارگاه، منجر به افزایش مهارت های فناورانه و ارتقای مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان می گردد. این مقاله چارچوبی از راهکارهای عملیاتی را برای مدرسین هنرستان ارائه می دهد تا فرآیند تولید را از یک رویکرد خطی به یک چرخه بسته و پایدار تبدیل کنند.

کلیدواژه ها:

طراحی پایدار ، دوخت پایدار ، هنرستان ، کاهش ضایعات ، طراحی بدون ضایعات (Zero−WasteZero-WasteZero−Waste) ، اقتصاد چرخشی ، مدیریت متریال ، پسماند پارچه