تاثیر هوش مصنوعی بر کاهش بار کاری و افزایش بهره وری معلمان

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 65

فایل این مقاله در 25 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

AAIESSSP01_573

تاریخ نمایه سازی: 1 مهر 1405

چکیده مقاله:

تحولات سریع فناوری های دیجیتال و ظهور هوش مصنوعی، زمینه های جدیدی را برای بازنگری در شیوه های تدریس، مدیریت کلاس و انجام وظایف حرفه ای معلمان فراهم کرده است. معلمان در نظام آموزشی علاوه بر وظیفه اصلی تدریس، با مجموعه گسترده ای از فعالیت های جانبی از جمله طراحی طرح درس، تولید محتوای آموزشی، طراحی آزمون، تصحیح تکالیف، ارزشیابی دانش آموزان، ثبت اطلاعات، تهیه گزارش، پاسخ گویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان و انجام امور اداری مواجه هستند. انباشت این وظایف می تواند موجب افزایش فشار شغلی، کاهش زمان اختصاص یافته به فعالیت های آموزشی، فرسودگی حرفه ای و کاهش بهره وری معلمان شود. هوش مصنوعی با قابلیت هایی مانند تولید محتوا، تحلیل داده های آموزشی، طراحی آزمون، ارائه بازخورد، شخصی سازی فعالیت های یادگیری و خودکارسازی بخشی از فعالیت های تکراری، ظرفیت آن را دارد که بخشی از این بار کاری را کاهش دهد و زمان بیشتری برای تعامل مستقیم معلم با دانش آموزان فراهم کند (واحدی، ۱۴۰۳؛ ندری، ۱۴۰۵). هدف مقاله حاضر بررسی نقش هوش مصنوعی در کاهش بار کاری و افزایش بهره وری معلمان است. پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از مطالعه اسنادی و مرور منابع فارسی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی در صورتی که به عنوان ابزار مکمل و دستیار حرفه ای معلم مورد استفاده قرار گیرد، می تواند در کاهش زمان صرف شده برای وظایف تکراری، افزایش سرعت تولید مواد آموزشی، تسهیل ارزشیابی، بهبود برنامه ریزی درسی، تحلیل عملکرد دانش آموزان و افزایش فرصت تعامل آموزشی موثر باشد. همچنین، استفاده هوشمندانه از هوش مصنوعی می تواند ظرفیت معلم را برای تمرکز بر فعالیت هایی مانند ارتباط انسانی، پرورش تفکر انتقادی، حمایت عاطفی، خلاقیت، حل مسئله و مدیریت کلاس افزایش دهد. با این حال، نبود سواد هوش مصنوعی، وابستگی افراطی به فناوری، خطاهای محتوایی، نگرانی های اخلاقی، حفظ حریم خصوصی و نابرابری دسترسی از جمله چالش هایی هستند که باید در مسیر استفاده از این فناوری مورد توجه قرار گیرند. بنابراین، نتیجه اصلی پژوهش آن است که هوش مصنوعی زمانی می تواند به افزایش بهره وری واقعی معلمان منجر شود که در کنار آموزش حرفه ای، سیاست گذاری مناسب، نظارت انسانی و زیرساخت مطلوب به کار گرفته شود.

نویسندگان

معصومه انصاری

کارشناسی علوم حوزوی؛ دانشگاه امام صادق (ع)؛ مدیر ابتدایی؛ استان قزوین شهر بویین زهرا

زینب میری

کاردانی تربیت بدنی؛ دانشگاه آزاد؛ دبیر متوسطه اول؛ استان سیستان و بلوچستان شهر زاهدان

آیت الله دانش

کارشناسی دبیری الهیات و معارف؛ دانشگاه آزاد؛ دبیر متوسطه اول؛ بوشهر

کمال خضرنیاء

کارشناسی علوم تربیتی؛ دانشگاه پیام نور؛ آموزگار ابتدایی؛ استان آذربایجان غربی شهر سردشت